ไปได้ยังไง…” หลี่เสวี่ยเอามือปิดปากด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้าเมื่อประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ แสงจากทางเดินก็ส่องเข้ามาแม้ว่าแสงจากทางเดินจะไม่สว่างเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้หลี่เสวี่ยมองเห็นได้ชัดขึ้นฉินเฉาสามารถเปิดประตูลิฟต์แบบนี้ได้จริงๆ?เรื่องแบบนี้ควรมีแต่ในหนังสิ!“เอาล่ะ คุณไปก่อน” หลังจากเปิดประตูลิฟต์และจับมันไว้ ฉินเฉาก็พูดกับหลี่เสวี่ย“นาย นายไม่เป็นไรนะ?” หลี่เสวี่ยมองฉินเฉาอย่างเป็นห่วง และถามขึ้น “เรื่องพวกนี้มันยากมากเลยนะ…”“อย่าห่วงเลย ผมเกิดมาแรงเยอะอยู่แล้ว” ฉินเฉาส่งยิ้มให้หลี่เสวี่ยอย่างกว้างขวาง ทำให้เธอวางใจ “ไปเถอะ ผมจับไว้ได้ไม่นานหรอกนะ”“โอ้ ได้ๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!” เมื่อเห็นรอยยิ้มนี้ หัวใจของหลี่เสวี่ยก็รู้สึกอบอุ่น เธอก้มหัวลง และลอดผ่านใต้แขนของฉินเฉาออกไปข้างนอกเมื่อออกมาจากลิฟต์ หัวใจของหลี่เสวี่ยก็เบาลงมาก ในที่สุดฉันก็ออกมาจากลิฟต์นั่นได้แล้ว หลี่เสวี่ยตบหน้าอกตัวเอง และถอนหายใจออกมาเธอหันกลับไป และส่งรอยยิ้มที่หาได้ยากให้กับฉินเฉา“เอาล่ะ ออกมาจากที่นั่น แล้วเราค่อยเดินลงบันไดเอาก็ได้”ใครจะรู้ หน้าของหลี่เสวี่ยพลันแตกตื่นอย่างหนัก ราวกับเธอเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกเพราะเธอเห็น ร่างของฉินเฉาพร้อมด้วยลิฟต์ที่สั่นอย่างแรง และจากนั้น สลิงลิฟต์ก็ขาดและตกลงไป หายไปจากสายตาของเธอ พร้อมเสียงครืนเหลือไว้แต่หลุมมืดๆ น่าสะพรึงก
