ภาพของฉันที่เธอมีกลับเป็นแบบนี้ไปซะได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ขณะที่ฉินเฉากำลังหดหู่ ก็มีคนเคาะประตู“เข้ามา!” หลี่เสวี่ยพูดเมื่อเธอพูดออกไป จางชูสงที่แต่งตัวอย่างหล่อก็ผลักประตูเข้ามาชายหนุ่มคนนี้ถือช่อกุหลาบแดงช่อใหญ่ พร้อมด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษที่อาบอยู่บนหน้าแต่เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องเห็นฉินเฉาและหลี่เสวี่ย ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ข้างๆ กันบนเตียง ใบหน้าหล่อของเขาพลันซีดขาวทั้งสองคน พวกเขาทั้งสองคน…มือของจางชูสงสั่นเบาๆ กุหลาบในมือของเขาสั่นราวกับกำลังถูกเผา“ผู้จัดการจาง?” หลี่เสวี่ยยืนขึ้น ไม่สนใจดอกไม้งามเหล่านั้นโดยสมบูรณ์ “คุณต้องการอะไรเหรอคะ?”“ผม ผมอยากจะชวนคุณไปทานอาหารเย็น…” จางชูสงยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ผม ผมอยากจะชวนผู้จัดการหลี่ไปด้วยกัน ด้วยรถของผม”“ไม่ค่ะ” หลี่เสวี่ยโบกมือ “ฉันกลับรถบัสได้ ตอนนี้ ฉันยังมีงานที่ต้องทำ ฉันจะกลับหลังจากทำเสร็จ”“วันนี้บริษัทเรามีงานเลี้ยง ไม่ต้องคิดเรื่องงาน อย่างน้อยก็คืนนี้”จางชูสงพูด “ไปหาอะไรดีๆ ดื่มกันเถอะ เสวี่ย ฉันรู้จักเธอมามากกว่า 2ปี แล้วนะ แต่เรายังไม่เคยไปดื่มด้วยกันเลย”จางชูสงพูด สายตาที่รักใคร่ของเขากระทั่งชำเลืองไปทางฉินเฉาไอ้เด็กหน้าขาวนี่ สายตาพิฆาตของเขาออกจะแข็งแกร่ง ถ้าผู้หญิงธรรมดาเห็นสายตาเขาเข้า เธอจะต้องเสนอตัวให้เขาแน่ยังไงก็ตาม คนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา หลี่เสวี่ย เธอเป็นคนที่ผ่านอะไรมาเยอะ ไม่ใช่หญิงสาวที่ไม่เคยมีป
