อื่น หลังจากแอบจ้องฉินเฉาแล้ว เขาก็ทิ้งดอกไม้ไว้บนโต๊ะของหลี่เสวี่ย หันหลัง และเดินจากไป“ฉินเฉา เมื่อนายออกไป ฉันอยากให้นายโยนดอกไม้นี่ทิ้งด้วย”โดยไม่แม้แต่จะมองไปที่ดอกไม้ หลี่เสวี่ยก็พูดกับฉินเฉาอย่างใจเย็น “แล้วก็ ออกไปจากเตียงฉันได้แล้ว นายไม่ได้รับอนุญาตให้นอนที่นี่!”“ครับ ครับ ครับ ตามสั่งเลยครับ ผู้จัดการหลี่” ฉินเฉายืนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ และจากนั้นก็ทำท่าทางเชิญชวน “ผู้จัดการหลี่ คุณจะเต็มใจไปด้วยกันกับผมมั้ยครับ?”เมื่อได้ยินอย่างนี้ หลี่เสวี่ยช่วยไม่ได้ จนต้องเผยรอยยิ้มออกมาและจากนั้นก็เหล่ตาไปที่เขา“ไปกับนาย? จักรยานของนายน่ะเหรอ? นายคิดว่านายมีม้าดีงั้นเหรอ?”“ผู้จัดการหลี่ พูดผิดแล้ว” ฉินเฉารีบร้องออกมา “สองล้อของผมมันเร็วกว่าสี่ขาอีกนะ”“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว มาช่วยฉันทำความสะอาดที่นี่ก่อน และจากนั้นก็จัดของให้เข้าที่”หลังจากจัดของใช้ส่วนตัวเข้าที่ ทั้งสองก็เดินออกประตูไปในเวลานี้ มันไม่มีใครอยู่ในบริษัทแล้ว จึงมีบางคนที่รอบคอบ ปิดไฟให้บริษัทค˹าคืนในหน้าหนาวทางตอนเหนือมักจะมาเร็วเสมอ แม้ว่านี่จะแค่5 โมงเย็น ข้างนอกหน้าต่างก็มืดแล้วนอกออฟฟิศของพวกเขา มีแสงจันทร์เลือนๆ ลอยผ่านหน้าต่างเข้ามา ซึ่งทำให้สถานที่เงียบๆ แห่งนี้ น่าขนลุกแปลกๆปกติความกล้าของหลี่เสวี่ยก็ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว เมื่อเห็นฉากนี้ เธอก็อดไปยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉาไม่ได้ และวางมือเอาไว้บนไหล่ของเขา“ทะ ทำไมพวกเขาถึ
