คำพูดของหลี่เสวี่ยทำให้เหงื่ออาบหัวฉินเฉา“ผู้จัดการหลี่ ดูคุณพูดสิ ผม ฉินเฉาเป็นคนแบบนั้นเหรอ” ฉินเฉาพูด ขณะที่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “เมื่อวานพอดีมีเรื่อง ดังนั้น ผมจึงทิ้งรถไว้ที่นั่น ผมจะไปเอามันคืนนี้”“หึ” หลี่เสวี่ยคิด มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่เชื่อข้ออ้างของนาย “ตอนนี้นายเป็นพนักงานของบริษัทนี้แล้ว ดังนั้น นายค่อยสนใจเรื่องส่วนตัวทีหลัง จากนี้ฉันจะจดของที่ฉันต้องการซื้อ ให้นาย”จากนั้น หลี่เสวี่ยก็ก้มหัวอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอไม่พูดอะไรกับฉินเฉาอีกฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการ ไม่เพียงแต่เขาจะต้องรับคำสั่งเรื่องงานจากเธอ บางครั้ง เขายังจำเป็นต้องจัดการเรื่องส่วนตัวให้เธอด้วยในจุดนี้ ฉินเฉาอิจฉาพวกทางใต้จริงๆ ผู้จัดการในบริษัททางตอนใต้ มักจะมีผู้ช่วยหรือว่าเลขา 2 คน หนึ่งเป็นผู้ช่วยเรื่องงาน และอีกคนเป็นผู้ช่วยส่วนตัวและในออฟฟิศของพวกเขา พวกเขามักจะสร้างกฎที่ห้ามพูดขึ้นฉินเฉาพลันคิดบางสิ่งสกปรกออกมา อยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งผู้จัดการหลี่พลันสร้างกฎที่ห้ามพูดขึ้นกับเขาจะเป็นยังไงแน่นอน นี่ก็แค่ความคิดของเขา ขณะที่จมอยู่ในจินตนาการ ฉินเฉาก็เปิดคอมพิวเตอร์เหมือนเมื่อวาน เขาเปิดเข้าไปใน QQเขาพลันได้รับการแจ้งเตือนจากแชทกลุ่ม เหมือนว่ามันจะเป็นข่าวของเฉินซิน สมาชิกในกลุ่มจำนวนมากพากันตื่นเต้น“ดู ดู มันคือรูปส่วนตัวอันล่าสุดของเฉินซิน!”หัวหน้าชั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย ตามรายงาน
