˺าเสียงและร่างกายของเธอค่อยๆ หายไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงรังไหมแต่ฉินเฉาไม่รู้เลยว่าโรซี่ทำอะไรกับเขา เขายังคงติดอยู่ในจักรวาลเล็กๆ นี้จักรวาลเล็กๆ นี้แตกต่างจากแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง มันมืดไปหมดทุกที่ กักเขาไว้ในนรกที่ไร้เทียมทานแห่งนี้“ปล่อยฉันออกไป!” ฉินเฉาตะโกน น˺าเสียงของเขาลอยออกไปไกลแต่ไม่มีใครตอบกลับเขา จักรวาลของเขากลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น? เขาคิดในตอนนี้เอง ตรงหน้าของเขา พลันปรากฏซากศพเป็นแถว ศพเหล่านี้ฉินเฉาคุ้นเคยเป็นอย่างดี พวกเขาทั้งหมดต่างเป็นคนที่ตายด้วยมือเขา“เอาชีวิตฉันคืนมา…” ศพเหล่านั้นเริ่มปีนขึ้นมาและเดินเข้ามาหาฉินเฉาทีละก้าว ทีละก้าว“นี่มันนรกอะไรเนี่ย!” ฉินเฉารู้สึกแย่ หรือว่าซอมบี้บุกโลก?“ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมันและนายจะสามารถออกไปได้!” ในนรกแห่งนี้ เขาพลันได้ยินเสียงผู้ชาย เสียงนี้เป็นน˺าเสียงที่เขาคุ้นเคย“นายเป็นใคร!” ฉินเฉาถามเสียงดัง“ฉันเป็นใคร? ฉันคือนาย!” น˺าเสียงนั้นชัดเจน ส่งผ่านสายลมมาหาร่างกายฉินเฉา แน่นอน นี่เป็นน˺าเสียงของเขาก่อนที่เขาจะเข้าใจ ศพเหล่านั้นก็มาถึงตรงหน้าเขา พวกมันสะบัดอุ้งมือที่เหม็นเน่า พยายามจับฉินเฉา“กระบี่ราชันย์มาร!” ฉินเฉาไม่ต้องการวุ่นวายกับศพพวกนี้ เขาอัญเชิญกระบี่ออกมาจากร่างของเขาโดยไม่รู้ตัวราวกับมังกรออกมาจากทะเล กระบี่สีดำพลันกระโจนออกจากร่างของเขา และลอยอยู่ตรงหน้าฉินเฉาแสงสีดำที่ดุร้าย ราวกับพระอาทิตย์สีดำ ส่องแส
