มันวางอุ้งเท้าเล็กๆ ของมันบนขาของฉินเฉาสิ่งสนใจของผู้จัดการหลี่ค่อนข้างดี เธอมีลูกแมวเมื่อก่อน หยางฉานฉานก็อยากเลี้ยงสัตว์ เธออยากเลี้ยงฮัสกี้ หรือซามอยด์ โชคไม่ดีที่ตอนนั้นฉินเฉาไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงทำตามความปรารถนาของหยางฉานฉานไม่ได้“เหมียว เหมียว!” ลูกแมวร้องออกมา ทำให้ฉินเฉาพบกับความน่ารักของมัน“เสี่ยวเสวี่ยกลับมาแล้ว?” เมื่อฉินเฉาเตรียมจะวางหลี่เสวี่ยลงในห้องของเธอ จากประตูถัดจากพวกเขาก็มีเสียงผู้ชายดังออกมาไม่นาน ชายแก่ตัวเตี้ยและผอมก็เดินออกมาจากห้องเขามีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่หลังจากเห็นฉินเฉา รอยยิ้มของเขาก็หายไป และกลายเป็นน่ากลัว“แกเป็นใคร? แล้วแกทำอะไรกับลูกสะใภ้ของฉัน?”ตาแก่นี่เป็นพ่อสามีของหลี่เสวี่ย ตาแก่ที่ใช้เงินของหลี่เสวี่ยไปกับการพนันทุกวันในตอนนี้ เมื่อเขาเห็นลูกสะใภ้ของเขาอยู่บนหลังของชายหนุ่มที่แข็งแรง เขาพลันรู้สึกว่ากำลังจะถูกแทนที่ และจะถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้ เขาจึงกลายเป็นเดือดดาล“สวัสดีครับ คุณลุง ผมเป็นผู้ช่วยของผู้จัดการหลี่ เธอดื่มเข้าไปเยอะมาก ดังนั้น ผมจึงมาส่งเธอ” ฉินเฉาไม่อยากวุ่นวายกับตาแก่นี่ ถึงยังไง เขาก็เป็นพ่อสามีของหลี่เสวี่ย ต่อหน้าผู้อาวุโส เขาจึงพูดอย่างสุภาพ“กอดฉัน กอดฉันในห้อง…” หลี่เสวี่ยก็ไม่ดูเวล˹าเวลา เธอกอดคอฉินเฉา และพูดอย่างน่าหลงใหล “ฉัน ฉันต้องการคุณ….”“ไอ้ลูกสำส่อน!” เมื่อได้ยินคำนี้ ใบหน้าของตาแก่ก็ซีดขาว และ
