ที่ตาแก่ติดไว้“ไม่ ผมไม่มี แต่มีผมพาหนะอย่างอื่น…” ฉินเฉาคืนเล็กซัสให้ซูเฟยไปแล้ว มันเป็นรถบริษัท ถึงยังไง ในแหวนของเขา ก็ยังมีเจ้าแก่เพื่อนยากอยู่“โอ้ นายมีพาหนะด้วย?” หลี่เสวี่ยมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจ“แน่นอน ผมมีจักรยาน” ฉินเฉาพยักหน้า“ฮ่าๆ ๆ!” หลี่เสวี่ย สาวน˺าแข็ง หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ แต่ฉินเฉากลับกลายเป็นเซ่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ งามโดดเด่นจริงๆมันสามารถจับใจผู้คนให้อยู่กับมันได้เป็นเวลานาน“นายมองอะไรของนาย!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉาจ้อง หน้าของหลี่เสวี่ยก็กลับเป็นเหมือนเดิม “ในอากาศหนาวอย่างนี้ ปั่นจักรยานจะทำให้นายแข็งตาย ไปรถบัสนี่แหละ ฉันจ่ายเอง”พร้อมกันนั้น หลี่เสวี่ยก็หยิบเอาบัตรรถบัสออกมา “นี่เป็นบัตร VIPใช้แค่ครั้งละ 3 หยวนเท่านั้น”ฉินเฉาแอบคิด ผู้จัดการผู้ทรงเกียรติขี่รถบัส ยิ่งกว่านั้น เธอยังใช้บัตรเพื่อรักษาเงินไม่กี่หยวน!ลุงมันเถอะ ช่างเป็นคนขี้งกจริงๆ!ฉินเฉาซึ่งถูกเหลียวชาชาและซูเฟย ตามใจจนเคยชิน เขาจึงต้องไปใช้รถบัสอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อไม่มีรถ เขาก็แค่ขี่เจ้าแก่ของเขา มันแม้กระทั่งกระโจนไปมาระหว่างตึกได้ มันทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจแต่เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องไปยัดอยู่ในรถบัส เขาจึงรู้สึกหวั่นใจเพราะว่ารถบัสในเมืองซู่หนานนั้น โคตรแย่!
