ไม่นาน ฉินเฉาก็ปล่อยวางความคิดเกี่ยวกับหลี่เฉียง เพราะว่าในที่สุด ซูเซียงปิงก็กลับมาเมืองซู่หนานแล้ว“ไม่เลว”ที่พื้นที่ขาเข้าของสนามบิน ซูจีลากฉินเฉาในชุดสูทสีดำ และถาม“นายเลือกเองเหรอ? มันดีมากเลย”“หึหึ แน่นอน แน่นอน ถ้าเพื่อให้พ่อตาพอใจละก็” ฉินเฉาชำเลืองตาไปมองที่โต๊ะปราชาสัมพันธ์อย่างไม่ตั้งใจ หลิวจาง และซ่างกวนหยาน เสร็จสิ้นงานภาคพื้นแล้ว และกลับไปทำงานบนเที่ยวบินต่อ ท่องไปทุกที่บนเครื่องบิน“เหอะ ใครเป็นพ่อตาของนาย!” ซูจีกอดแขนฉินเฉาอย่างหวานแหวว “เหลวไหล”“เฮ้!” ฉินเฉาบีบจมูกหญิงสาวและพูด “ถ้าไม่ใช่พ่อตาของฉัน แล้วฉันกำลังจะพบใคร! ลืมมันซะ ฉันกลับไปโรงเรียนดีกว่า”“กล้าเหรอ?” ซูจีเท้าเอว จ้องฉินเฉา “ถ้านายกล้ากลับ ฉันจะตัดไข่นาย”เยี่ยม ฉินเฉายอมแพ้ เมื่อต้องเจอกับสาวน้อยดุร้ายนางนี้“พวกเธอทั้งคู่ หยุดทำเสียงดังได้แล้ว” ซูเฟยในที่สุดก็ทนไม่ไหวเหล่ตามองทั้งคู่ “เครื่องบินลงจอดแล้ว พ่อกำลังจะออกมา ถ้าเขาเห็นพวกเธอเป็นอย่างนี้ เขาต้องโมโหแน่ๆ”“โอ้…” ซูจีบุ้ยปาก และปล่อยแขนฉินเฉาฉินเฉาลูบจมูก รู้สึกหวั่นๆ ตาแก่ซูเซียงปิงนี่ ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเขาจะขู่ฉันยังไง?ไม่นาน ผู้โดยสารก็ออกมาทีละคน หลังจากนั้นไม่นาน ซูเฟยและซูจีก็เห็นร่างที่คุ้นเคย พวกเธอโบกมืออย่างตื่นเต้น“พ่อคะ อยู่นี่!”ฉินเฉารีบมองตามสายตาของสองสาวไปล้อมรอบไปด้วยบอดี้การ์ดหุ้มเกราะสี่คน ชายวัยกลางคนที่มีบรรยากาศพิเศษ และ
