ง เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา แต่ฉันเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ ฉันไม่กลัวอะไร ฉินเฉาผ่อนคลายจิตใจ และรีบตามซูเหยาเข้าไปนั่งที่เบาะหลังเมอซิเดส“คุณฉินเฉาใช่มั้ยครับ?” หลังจากเข้าไปในรถ คนขับก็ค่อยๆ ขับรถตามรถคันหน้าของซูเซียงปิงไปในเบาะหลัง ซูเหยาถามฉินเฉาด้วยใบหน้าสงบนิ่ง“ใช่” ฉินเฉาพยักหน้า ตาของฉินเฉาจ้องร่างของซูเหยาอย่างไม่เกรงกลัว อยากจะเห็นว่าเขาซ่อนเบาะแสอะไรเอาไว้บ้าง“ครั้งนี้ คงต้องเป็นปัญหาที่ต้องดูแลน้องสาวทั้งสองของผม” ซูเหยาพูดด้วยรอยยิ้ม “โดยเฉพาะซูจี เธอต้องทำให้คุณต้องปวดหัวหลายครั้งแน่นอนใช่มั้ย”“โอ้ ไม่เป็นปัญหา เธอออกจะฉลาด”“หึหึ ไม่จำเป็นต้องซ่อนความจริงจากผม ทำไมผม พี่ชายของเธอจะไม่รู้ว่านิสัยซูจีเป็นยังไง?” ตาของซูเหยาที่เหมือนจะเห็นทะลุทุกสิ่งหันมาที่ฉินเฉา “ตั้งแต่ยังเด็ก เธอก็เป็นพวกหัวแข็ง และเอาแต่ใจ”พร้อมกันนั้นซูเหยาก็หยิบเอาซิก้าร์ออกมา และยื่นให้ฉินเฉา “เอาหน่อยมั้ย?”“ไม่เป็นไร ผมไม่คุ้นน่ะ” ฉินเฉาโบกมือ“จะรังเกียจมั้ย ถ้าผมจะสูบ?” ซูเหยาถามอย่างสุภาพ“แล้วแต่เลย”จากนั้นซูเหยาก็เอาที่ตัดซิก้าร์ออกมา และตัดมัน จากนั้น ก็เอาไฟแช็กของเขาออกมาและจุด จากนั้นเขาก็ควงซิก้าร์เป็นวง ทำให้มันติดไฟ“ถึงที่จริงแล้ว ซิก้าร์จะดี ผมคิดว่า ผมมีความสุขกับบุหรี่มากกว่า”ซูเหยาดับไฟแช็ก คาบซิก้าร์ไว้ในปาก และค่อยๆ ดูดมันด้วยปากของเขา เก็บควันเข้าไปในปอดชั่วขณะในที่สุด เขาก็ค่อย
