านถลึงตาใส่เขา และพูดอย่างจงใจว่า“แต่ ฉัน คุณหนูคนนี้ ชอบเป็นราชินี หนุ่มน้อย นายสนใจจะเล่นเป็นทาสราชินีคนนี้หน่อยมั้ย?”“หือ?” ฉินเฉาคาดไม่ถึงว่า ซ่างกวนหยานจะเผาร่างของเขาด้วยเพลิงของเธอ ทำให้เขาถามต้องพูดออกไป “แต่ฉันไม่เล็กนะ”“ใครพูดเรื่องนั้นกัน!” ซ่างกวนหยานปล่อยหมัดต่อไป “นายเกิดมาเพื่อเป็น ‘ฝ่ายรับ’ ”พร้อมกันนั้น เพื่อที่จะแสดงความสามารถของเธอ เธอค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไป วางมือเอาไว้บนไหล่ของฉินเฉา ส่ายเอวอ้อนแอ้นของเธอ 2– 3 ครั้ง และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้มบนแววตาของเธอ“มาสิ ราชินีคนนี้จะดูแลนายเองคืนนี้” ซ่างกวนหยานพูด และเอามือเขี่ยคางของฉินเฉา “เพื่อนตัวน้อย นายชอบแส้กับเทียน หรือว่า ม้านั่งเสือกับน˺าร้อน?”เหงื่อฉินเฉาไหลออกมาราวกับน˺าตก การหยอกล้อของเขาล้มเหลวกลับกัน เขากับถูกหยอกคืน เขาหันกลับไป และถามผู้ช่วยสาวที่ดูจะตะลึงอยู่“คนสวย ถ้าผู้ป่วยจิตเวชมาซื้อเสื้อผ้าที่นี่ เธอจะได้ส่วนลดมั้ย?”“กับลุงนายสิ นายนั่นแหละที่เป็นผู้ป่วยจิตเวช!” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา ซ่างกวนหยานโมโห “ฉันไม่ได้ทำให้นายสนใจแม้แต่นิดเลยเหรอ?”“สิ่งที่น่าสนใจอยู่ที่นี่” ฉินเฉาพลันฉีกยิ้ม และอย่างลื่นไหล ยื่นมือของเขาวางไว้บนหลังของซ่างกวนหยาน และอีกมือช้อนลงที่ใต้บั้นท้ายของเธอ อุ้มเธอขึ้นมาบนอ้อมแขน“นาย นายจะทำอะไร?” เมื่อเห็นฉินเฉาแบบนี้ ซ่างกวนหยานในที่สุดก็ตกใจ“มันน่าสนใจอย่างมาก ฉัน บิ
