กันฉินเฉาจ้องมองเธอ “แค่แมลงสาบน่ะ!”มีแมลงสาบตายอยู่บนพื้นจริงๆ ดูเหมือนว่ามันจะถูกส้นสูงของซ่างกวนหยานจัดการ“งั้นเหรอ แมลงสาบสินะ…” ฉินเฉาพูดอย่างเกียจคร้าน ตาของเขายังกวาดมองจุดที่มีเสน่ห์ของซ่างกวนหยานอย่างต่อเนื่อง “เธอทำเสียงดัง ฉันก็คิดว่าเธอถูกเอเลี่ยนลักพาตัวไปแล้วซะอีก”“เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ทำไมนายยังไม่ออกไปอีก!” ซ่างกวนหยานคว้าเสื้อแขนยาวของเธอที่แขวนอยู่ด้านข้าง ขว้างใส่หน้าฉินเฉา “หรือว่านายอยากจะใช้กำลังกับคุณหนูคนนี้?”“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่เห็นจะต้องโกรธอย่างนี้เลยนี่นา ฉันออกไปก็ได้โอเค๊” ฉินเฉาจงใจปิดประตูอย่างช้าๆ ยังไงก็ตาม ประตูก็ไม่สามารถล็อกได้อย่างเต็มที่ มันมีรอยหมัดที่ฉินเฉาทิ้งไว้อยู่“คนเลว อย่ายืนอยู่ที่ประตู!” เมื่อเห็นสายตาของเขามาจากข้างในรูนั้น ซ่างกวนหยานแทบคลั่ง“เกี่ยวอะไรกับตาฉัน?” ฉินเฉาถาม“เอาออกไป!” ซ่างกวนหยานสาบานว่าเธอ อยากจะกระอักเลือดออกมาสัก 3 ลิตรเมื่อสาวงามพูดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ได้แต่ผละจากห้องลองเสื้อมาเมื่อเห็นท่าทางตกใจของผู้ช่วยสาวตรงหน้า ฉินเฉายักไหล่“คนสวย อย่าอารมณ์เสียสิ ไม่อย่างนั้น จะไม่มีผู้ชายชอบเธอนะ”“นั่นมันเรื่องของฉัน!” ซ่างกวนหยานเตะประตูด้วยส้นสูงของเธออย่างแรงจากหลังประตูฉินเฉายกมือ “ดูสิ น่ากลัว”“เอิ่ม…คุณคะ…” ผู้ช่วยสาวจ้องมาที่ฉินเฉา และพูด“ทำไม หรือว่าคนสวยอยากจะไปกินข้าวกับผมแล้ว?” ตาของฉินเฉาเบิกขึ้น และรีบถาม“เอ่อ…ไม่ค
