ซ่างกวนหยานเมื่อกี้ มันเหมือนกับรอยยิ้มของโรซี่เลย!เขาตัวสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ ก็แค่คิดล่ะนะ เราไปหาเสื้อผ้ากันดีกว่า”“รอเดี๋ยว!” ซ่างกวนหยานวางท่าและตะโกนออกมา ในเวลานี้พวกเขาทั้งสามได้เดินเข้ามาในห้างแล้ว และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าลิฟต์แก้ว“อะไรอีก คุณหนูใหญ่ซ่างกวน?” ฉินเฉาสะดุ้ง และแอบกลัว“นายเป็นผู้ชายใช่มั้ย!” ซ่างกวนหยานเหล่ตาไปทางเขา ตาของเธอเต็มไปด้วยการดูถูก “นายไม่รู้หลักสากลหรือไง ว่าต้องให้ผู้หญิงก่อน เข้าใจ๋? ไปกัน?”“ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ…” ฉินเฉาพยักหน้าซ˺าๆ “แต่ว่า มันหมายความว่ายังไง…”“ก็หมายความว่า นายต้องไปซื้อของเป็นเพื่อนเราก่อน” ใบหน้าปีศาจสาวของซ่างกวนหยานโผล่ออกมา เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้านายเป็นผู้ชาย เป็นธรรมดาที่นายจะต้องช่วยเราถือของ”“เอิ่ม…” ฉินเฉามองอย่างเซ่อๆ พระเจ้า เธอเพิ่งจะบอกให้ฉันเป็นผู้ช่วยเปล่าของเธอ“ใช่ อันนี้ดี” หลิวจางพยักหน้า “ยิ่งกว่านั้น ที่บาร์ เรายังไม่ได้กินอะไรเลย ดังนั้น ฉันจึงหิวนิดหน่อย ห้างนี้มีร้านอาหารบุฟเฟ่ต์อยู่หลังจากที่เราซื้อเสื้อผ้าแล้ว เราจะไปกินข้าวด้วยกัน”“ตกลง…” ฉินเฉาพยักหน้า “งั้น ฉันจะเลี้ยงสองสาวเอง”ฉินเฉาแอบคิด นี่เป็นร้านอาหารที่เพอร์เฟคที่สุดสำหรับฉัน ฉันสามารถกินได้จนจุใจ“ไม่ พวกเราเลี้ยงเอง” หลิวจางพูดด้วยรอยยิ้ม
