ีเหล่าชายร่างใหญ่รูปร่างกำยำหลายคนจับตามองมาที่เขา บางทีเมื่อสาวงามชุดยีนให้สัญญาณ พวกเขาคงจะกลายเป็นนักสู้ผู้กล้า และเข้ามาโจมตีฉินเฉาจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อมองไปที่การคุกคามของชายพวกนั้น ฉินเฉาไม่ได้เอามาใส่ใจกลับกัน ฉินเฉาฉวยเอาแก้วไวน์บนมือสาวงามชุดยีนมา และค่อยๆ ลิ้มรสไวน์ในแก้ว“ไวน์แดง รสชาติไม่เห็นจะเท่าไหร่” ฉินเฉาเลียริมฝีปากและพูด“ทำไมเธอไม่ดื่ม ‘เออโกโต้’ (ไวน์ขาว) แทน?”“เอาคืนมา!” สาวงามคนนั้นเห็นชัดๆ ว่าไม่มีความสุข “นายคิดว่าที่นี่เป็นที่ของใคร!”“เป็นของหลงเบลล์ใช่มั้ย” ฉินเฉาคิดสักครู่ และจากนั้นก็พูด“งั้นนายก็รู้ว่านี่เป็นที่ของหลงเบลล์?” ใบหน้างามของเธอส่งรอยยิ้มขี้เล่นออกมา “เมื่อนายรู้ นายยังกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่อีก?”“อย่าว่าแต่หลงเบลล์” ฉินเฉาโยนแก้วออกไป ซึ่ง มหัศจรรย์ มันกลับตกลงบนโต๊ะของหลิวจางและซ่างกวนหยาน “แม้ว่านี่จะเป็นที่ของเฉินสี ฉันก็กล้าเข้ามา”ท่าทางแบบนี้ทำให้ตาของสาวงามเบิกขึ้น“นายมาจากแก๊งไหน?” ตาของสาวงามลอยกลับมาที่ฉินเฉาและถาม“ถนนตะวันออก” ฉินเฉากลอกตาและพูด“ถนนตะวันออก?” ดวงตาสาวงามเบิกกว้าง “ไม่ใช่ว่าถนนตะวันออก เป็นถิ่นของหลิวโป้หรือไง? นายเป็นคนของเขา?”“ไม่ใช่” ฉินเฉาส่ายหัว “หลิวแหยจะต้องไม่ยอมรับที่เธอพูดแน่เพราะว่า ฉันเป็นคนที่หักขาเขาทั้งสองข้าง”“นายคือฉินเฉา!” เมื่อเธอพูดคำนี้ออกมา ตาของคนแทบทั้งหมดต่างเบิกกว้างสาวน้อยเอามือกุมปาก
