กับมีระลอกคลื่น กลายเป็นยิ่งเศร้ามากกว่าเดิม“คุณรู้มั้ย ผมฝันถึงคุณตลอด ทุกครั้งที่ฝันถึงคุณ ผมจะมีความสุขอย่างมาก แต่เมื่อผมเห็นคุณอีกครั้งในวันถัดมา ท่าทางห่างเหินของคุณมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด…ทำไม ทำไมช่องว่างของเราถึงใหญ่นัก?ทำไม ทำไมคุณถึงไม่ยอมเห็นแก่หน้าผมบ้าง….?”“ฉินเฉา…” เหมือนกับไอติมที่เข้าเตาไมโครเวฟ ซูเฟยเริ่มละลายอย่างรวดเร็ว เธอพยายามยื่นมือออกไปแตะที่หน้าอกที่ดูหดหู่ของเขา“นะ นายคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ….?”“ฮ่าๆ ๆ ๆ …” ซูจีผู้ที่ไม่รู้กาลเทศะ เธอกลิ้งไปกับเบาะหลัง หยุดหัวเราะไม่ได้ซูเฟยพลันถูกเสียงหัวเราะปลุกให้ตื่นขึ้นมา พระเจ้า ฉันกำลังทำอะไร!“พี่ พี่พูดว่าเราเล่นละคร แต่ไม่ใช่ว่าพี่เพิ่งจะเล่นด้วยหรอกเหรอ!”“ฉินเฉา นายมัน!” บอสสาวในที่สุดก็โกรธจริงๆ แล้ว “กลับบ้านไปและสำนึกผิดสามวันซะ!”
