งหวัดเรื่องนี้ไม่ได้ถูกปิดเงียบอีกต่อไป และหลังจากแสดงสัญญาณว่าจะฉินเฉาปลอดภัย พวกเขาจึงยอมปล่อยตอนนี้ ฉินเฉาที่อยู่ในห้องขังเดี่ยวมาสามวัน แต่ละวัน มีคนมาส่งน˺าและอาหารให้เขาผ่านทางหน้าต่างเล็กที่ประตู ยังไงก็ตาม ฉินเฉาไม่ได้แตะต้องมันเลยเมื่อเข้าใกล้ขั้นสร้างรากฐาน ฉินเฉายิ่งยึดมั่นในการโคจรลมปราณในร่างของเขา อย่าว่าแต่สามวัน แม้แต่สามเดือน ต่อให้เขาไม่กินอะไรเลยเขาก็ไม่ตายหลังจากทนมาสามวัน ประตูห้องขังในที่สุดก็เปิดออก ดวงตาคู่หนึ่งกวาดผ่านร่างฉินเฉา และจากนั้นเจ้าของดวงตาคู่นั้นก็เปิดประตูเหล็กแสงส่องเข้ามาข้างในห้องขัง แต่มันกลับทำให้การ์ดต้องยืนเซ่อนะ นี่มันห้องขังเดี่ยวใช่มั้ย?กำแพงด้านในเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและรอยฝ่ามือ โซ่ที่ล่ามฉินเฉาพังหมดแล้ว โซ่ตกอยู่บนพื้นราวกับกำลังเยาะเย้ยชายคนนี้ดูแลคุกมากว่า 10 ปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเรื่องแปลกๆ และสถานการณ์น่าสะพรึงแบบนี้ในเวลานี้ ฉินเฉาเงยหัวขึ้น ปากของเขาแสดงรอยยิ้มคลุมเครือรอยยิ้มนี้ราวกับลูกปืนยิงใส่ร่างของการ์ด เขาถูกปกคลุมด้วยความเย็น ตัวสั่น และก้าวถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้“ดูเหมือนจะเหลือผลกระทบจากร่างปีศาจ…” ฉินเฉาพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเขาก็ขยับร่างกายตัวเอง และค่อยๆ เดินออกมาจากห้องขังเดี่ยวเขามองไปที่การ์ดที่ยังเซ่ออยู่ และถามออกมา“สหาย ฉันไปได้หรือยัง?”“ปะ…ไป…ได้แล้ว…” การ์ดคนนั้นสั่นระริก พระเจ้า พวกเขาจับใครมาเน
