งมักลืมของนักนะ!”“ฮิฮิ โทษที โทษที” หู่หลี่ลี่ตบมือตรงหน้า และพูด “ในใจฉันมันคิดฟุ้งซ่านน่ะ เหวินเหวิน เธอไปก่อนเลย อย่าลืมขานชื่อให้ฉันด้วยนะ!แล้วฉันจะกลับมา”พร้อมกันนั้น หู่หลี่ลี่ก็วิ่งกลับไปอย่างตื่นเต้นเพราะว่าประตูปิดแล้ว หู่หลี่ลี่จึงหันไปอีกถนน ตั้งใจจะออกไปข้างนอกโดยกระโดดข้ามกำแพงไปโรงเรียนกวงหยวนใหญ่มากและถนนสายนี้ก็ยาวมาก ยิ่งกว่านั้น ผู้เฒ่าผู้แก่ในละแวกใกล้เคียงก็มักจะมาออกกำลังกายยามเช้ากันที่สวนเล็กๆ แห่งนี้เพราะว่าหลังโรงเรียนกวงหยวนเป็นเขตที่อยู่อาศัยมหาวิทยาลัยจำนวนมากล้วนเป็นอย่างนี้ พวกเขามักดึงดูดเขตพักอาศัยเข้ามา ปัจจุบัน โรงเรียนกวงหยวนไม่ค่อยสงบ นักเรียนหลายคนเมื่อเดินในถนนสายนี้ มักถูกนักเลงบางคนไถเงินพวกเขาไปไม่เพียงแค่จะบังคับเอาเงินไปเท่านั้น นักเลงพวกนี้ยังตีพวกเขาอีกด้วย ฉะนั้น เหล่านักเรียนจึงส่งเอกสารร้องเรียนไปที่โรงเรียนกวงหยวนให้เพิ่มมาตรการความปลอดภัยมากขึ้น สำหรับเหตุผลนี้ โรงเรียนได้เรียกบอดี้การ์ดหน่วยโล่สีฟ้ามาดูแลบริเวณนี้เป็นการเฉพาะยังไงก็ตาม ระหว่างเวลาทั้งวัน การ์ดส่วนมากต้องไปทำงาน และผู้เฒ่าผู้แก่ที่มาออกกำลังกายพากันกลับบ้าน ทั่วทั้งถนนต่างเงียบสายลมพัดพาใบไม้เหลือง ส่งเสียงหวีดหวิวออกมา เหล่าใบไม้พากันร่วงลงพื้นอย่างต่อเนื่อง เป็นการแจ้งถึงการมาถึงของหน้าหนาว“เงียบจัง…” หู่หลี่ลี่พูดเสียงเบา แม้ว่าสาวน้อยนางนี้จะดุร้าย แต่ถึงยังไงก็
