อย่างแกหรือไง!เขายืนอยู่ตรงนั้นราวกับเทพปีศาจที่ชั่วร้าย ไม่มีใครกล้ามองไปที่เขา“กะ แกกล้าฆ่าฉัน?” นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวหัวหน้าเจอกับคนที่น่ากลัวขนาดนี้ เขาไม่เคยเจอจิตสังหารที่เย็นเสียดกระดูกมาก่อน แม้แต่จากร่างกายของนายท่านเฉินสีก็ไม่เคยขะ เขาไม่ใช่แค่ตัวลามกธรรมดา! ชายคนนี้จะต้องเป็นพวกผู้ร้ายที่ไม่รู้จักจำแน่ๆ!อ้ายเสี่ยวเสวี่ย และตัวหัวหน้ามีความคิดแบบเดียวกันลอยขึ้นมาตอนนี้เอง ฉินเฉาเดินช้าๆ ไปที่ตัวหัวหน้า จิตสังหารของเขาเข้มข้น จนเหมือนกับว่ามันจะมีตัวตนจริงๆ เมื่อมันสัมผัสกับร่างกายของตัวหัวหน้า ร่างกายเขาพลันอ่อนลง และทรุดลงกับพื้น“หยุด!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบตะโกนเสียงดังออกไป พลางคิดว่า เมื่อฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะปล่อยให้คนอย่างนายฆ่าคนได้ยังไง!“อะไร? ตอนนี้ เธออยากจะปกป้องคนแบบนี้เหรอ?” ฉินเฉาหันหัวกลับไป และกวาดตามองอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอย่างเย็นชาหัวใจอ้ายเสี่ยวเสวี่ยสั่นระริก รู้สึกท่าทางแบบนั้นสามารถทำให้คนกลัวจนขาดใจตายได้ แต่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ใช่คนขี้ขลาด แม้ว่าเธอจะขนลุกไปทั่วร่าง แต่เธอก็เชื่อว่า ด้วยศิลปะป้องกันตัวที่เธอมี เธอสามารถจัดการกับอาชญากรคนนี้ได้ในขณะเดียวกัน อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็รู้สึกว่าหลังของชายคนนี้คุ้นๆ เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเคยเห็นชายคนนี้ที่ไหนสักที่“ฉันไม่ได้ปกป้องเขา” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยปลุกใจตัวเอง และพูด “แต่ไม่ว่าเขาจะก่ออาชญากรรมอะไรมา เราก็ต้องใช้กฎหมา
