ูเขาใหญ่“อรหันต์ปีศาจจุติแล้วจริงๆ …” ที่ด้านข้าง ฮัวเหนียงมองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาซับซ้อน ในสายตาของเธอ มีร่องรอยของความหวาดกลัว แต่ก็มีความเลื่อมใสอยู่ในนั้นด้วย“ก็แค่ขู่ล่ะน่า!” ฝ่าเซียงใช้วิชาผนึกภาพโชติช่วงอีกครั้ง และปล่อยใจให้สงบลง พยายามต้านแรงกดดันจากฉินเฉา“ต่อให้เจ้าเป็นปีศาจอรหันต์ วันนี้ อาตมาก็ต้องชำระล้างเจ้าให้ได้ฝ่ามือเขาซูมี่!”พร้อมกันนั้น ฝ่าเซียงยกฝ่ามือขวาขึ้น และฟาดภาพฝ่ามือสีทองขนาดมหึมาไปที่ฉินเฉาครั้งนี้เขาใช้พลังทั้งหมด ส่วนผลลัพธ์นั้น มือสีทองขนาดใหญ่กลายเป็นร้ายกาจ แทบจะพลิกคว˹าตึกนี้ได้ทั้งตึก“วิชากระจอก!” ฉินเฉาหัวเราะอีกครั้ง วิญญาณร้ายสีดำที่หมุนอยู่รอบๆ เขา พลันมารวมกันที่มือขวา ไม่นาน เพลิงสีขาวก็ลุกไหม้อยู่บนมือขวาของเขา มันคือเพลิงหยินเก้าเร้นลับ“ขย˺าเก้าเร้นลับ!” เมื่อฝ่ามือสีทองมาถึงตรงหน้าเขา ฉินเฉาก็ยื่นฝ่ามือขวาที่ขาวราวกับหยกออกไปอย่างไม่รีบร้อนเปลวเพลิงสีขาวลุกไหวอย่างน่ากลัว เงาสีขาวขนาดมหึมาบนฝ่ามือพลันปรากฏขึ้น และพุ่งเข้าใส่ฝ่ามือสีทอง เสียงปะทะกันอย่างโหดร้ายดังมาให้ได้ยิน แสงทีทอง และเปลวเพลิงสีขาวระเบิดออก เต็มไปทั่วพื้นที่ทั้งตึกไหวเบาๆ ฉินเฉายืนอยู่บนพื้น ไม่ขยับ แต่ฝ่าเซียงถูกบังคับให้ถอยหลังไปสามก้าว ในที่สุด เขาก็บังคับให้ตัวเองหยุดได้ โดยใช้ไม้เท้าปักลงบนพื้นเพื่อยั้งตัวเองใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ และปากของเขามีเลือดไหลออก
