วเหนียงพูด และชี้ไปที่สาวงามที่ยืนอยู่บนกระบี่ ฮัวเหนียงพูดกับเธอ “เจี่ยวเจียว รีบทักทายนายท่านฝ่าเซียงสิ!”“ฮึ่ม ฉันทักทายกับไม่ทักทาย มีอะไรต่างกันหรือไง!” ไป๋เจี่ยวเจียวกลอกตาและพูด “ลาหัวโล้นคนนี้ ไม่มีทั้งหัว และก็หัวใจ ทำไมฉันต้องไปสนใจเขาด้วย!”“เจี่ยวเจียว อย่าเสียมารยาท” ฮัวเหนียงรีบว่า“ไม่เป็นไร” ฝ่าเซียงโบกมือแล้วพูด “อาตมาอยากจะรู้ ทำไมพวกเธอทั้งสองถึงมาที่นี่? นี่หมายความว่ายังไง?”“หมายความว่าไงน่ะเหรอ?” ไป๋เจี่ยวเจียวยกคิ้วขึ้น “แน่นอน เรามาที่นี่เพื่อหยุดนาย ลาหัวโล้น!”“หยุดอาตมา?” ฝ่าเซียงยิ้ม “ดูเหมือนว่าพวกเธอทั้งสองเป็นเพื่อนปีศาจตนนี้?”“คำพูดนี้ผิดแล้ว” ฮัวเหนียงโบกมือ “ฉันคิดว่านายท่านฝ่าเซียงเข้าใจผิดเกี่ยวกับความดีจากสิ่งชั่วร้าย เมื่อนายท่านพูดว่าฉินเฉาเป็นปีศาจ งั้นฉันขอบังอาจถาม เขาได้ทำเรื่องชั่วร้ายอะไรเหรอ?”“แน่นอน!” ฟางเซียงพูดตัดสินอย่างมั่นใจ “โจรชั่วนี้ล่วงเกินศิษย์น้องของอาตมาตอนที่เธอป่วยหนัก ต้องการทำสิ่งไม่ดีกับเธอ!”“เขาเป็นแฟนของฉัน ถ้าเขาอยากจะทำอะไรกับฉัน ก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ!” ซูจีรีบพูด“ศิษย์น้อง อย่าพูดเหลวไหล! เธอกำลังถูกเจ้าโจรนี่ทำให้สับสน!”ฟางเซียงจ้องเข้าไปที่ตาเธอ กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นราวกับฟ้าผ่า“ดู ลาหัวโล้น ไม่มีอะไรจะพูดเพื่อปกป้องตัวเอง!” ไป๋เจี่ยวเจียวตะโกนออกมาเสียงดัง “ลาหัวโล้นอย่างนายรีบกลับเขาซงซานไปได้แล้ว ฉินเฉาก็ตายไปแล้
