“อะไร นายคิดจะซ่อนของเหรอ?” ซูจีจ้องไปที่เขาด้วยดวงตากลมโตสวยงามของเธอ และเริ่มต่อว่า “ฮึ่ม เรายังไม่ได้แต่งงานกัน และนายคิดจะซ่อนของจากฉันแล้ว หลังจากแต่งกับนายไป ใครจะรู้ว่านายจะไปหาคนที่สามอีกมั้ย!”“จะ…จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง…” เหงื่อเย็นไหลอาบหัวเขา เขาแอบพูดว่า ไม่ใช่แค่สาม ฉันยังมีคนที่สี่ ที่ห้า….“งั้น นายจะให้มันกับฉันหมดใช่มั้ย?”“ฉันจะให้ ให้หมดเลย…” ฉินเฉาพยักหน้าซ˺าๆ“งั้นก็ดี ตอนนี้สารภาพมา นายเอาของดีอะไรมาบ้าง หลังกลับมาจากทริปเมืองตงชวน?”ซูจีพูด ดวงตากลมโตคู่งามของเธอเป็นประกาย ฉินเฉาแอบสั่นอยู่ภายใน รู้สึกราวกับกระต่ายที่กำลังถูกเหยี่ยวจับจ้องเขาเอาแหวนออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และหยิบเอาบางสิ่งออกมา“ดูสิ ฉันได้เจ้านี่มา” พร้อมกันนั้น เขาวางกระบี่คู่ใหญ่ลงบนเตียง“ว้าว! นี่มันกระบี่เขาจากแก่นแท้ของกระทิงดำหนิ!” ซูจีลืมอาการบาดเจ็บของเธอ และตะโกนเสียงดังด้วยความประหลาดใจอย่างมีความสุข อยากจะลุกขึ้นนั่งและเล่นกับกระบี่คู่นี้แต่เมื่อเธอเริ่มขยับ เธอพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่สั่นอยู่ทั่วร่างหน้าเธอซีดและไอออกมาอย่างน่ากลัว“ดูเธอสิ! รีบอะไร!” ฉินเฉากลัว พลันวางมือลงที่หลังซูจี และเริ่มส่งปราณแท้ของเขาให้เธอ ฉินเฉาใช้พลังพุทธะของเขาจากพระสูตรหัวใจเพชร พลังพุทธที่บริสุทธิ์ไหลเข้าไปในร่างซูจี ซึ่งช่วยฟื้นคืนความแข็งแกร่งให้ร่างของเธอทันทีพร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ให้ซูจีกินยาฟื้นลมปราณด
