ดซูเฟยซูเฟยตะลึง บอดี้การ์ดทั้งสองคน ข้างหลังรีบเตรียมพร้อมทันทีพวกเขาหยิบเอากระบองออกมาและแผดเสียงลั่น “ปล่อยคุณหนูใหญ่ซะ!”บอดี้การ์ดสองคนนี้มาใหม่จริงๆ ดังนั้น พวกเขาจึงไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างฉินเฉาและซูเฟยแต่ฉินเฉาไม่ปล่อย กลับกัน เขาใช้โอกาสนี้ฉวยโอกาส หน้าอกของซูเฟยไม่ได้เล็กกว่าน้องสาวของเธอเลยอีกด้าน ร่างของซูเฟยกลายเป็นเซ่อ เธอไม่คิดว่าฉินเฉาจะเดินเข้ามาและกอดเธอ อันดับแรกร่างของเธอแข็งทื่อ แต่ไม่นาน มันก็อ่อนลงอ้อมแขนของฉินเฉาทั้งแข็งแรงและอบอุ่น…มันเหมือนกับว่าเธอกำลังมองหาอ้อมแขนนี้มานานแล้ว….ซูเฟยช่วยไม่ได้ เธอหลับตา และภายใต้ท่าทางตกตะลึงของบอดี้การ์ดทั้งสอง เธอใช้มือทั้งสองข้างของเธอกอดเอวฉินเฉาอย่างอ่อนโยนฉินเฉาก็สะดุ้งไปเหมือนกัน ซูเฟย เธอกอดเขาตอบจริงๆ?ด้วยเหตุผลบางประการ ซูเฟยที่โอบแขนกอดเอวฉินเฉา เธอซบหน้าลงกับอกฉินเฉา และแอบคิดว่า ฉันอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้…แต่คงเป็นไปไม่ได้ ฉินเฉามาที่นี่เพราะเป็นห่วง ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของฉันแต่เพื่อมาดูซูจี…ใช่แล้ว ซูจี…เหมือนเสียงระฆังจะดังก้องในใจซูเฟย ทำให้เธอตื่นน้องสาวของฉันกำลังเจ็บปวด ทำไมฉันถึงมากอดแฟนของเธอ….“แฮ่ม…” ซูเฟยผลักฉินเฉาออกไป และจับแว่นของเธอ พยายามกดความอายอย่างยากเย็น ทำใจให้เย็นแล้วพูดว่า “กอดนี้ เป็นการขอบคุณนายสำหรับเรื่องที่เมืองตงชวนที่ทำเพื่อตระกูลซูของพวกเราอยะ อย่าคิดเกินเลย ไม่อย่างนั้น…”
