ป็นคนเหล็กหรือไง?” เมื่อมองไปที่มีดคมๆ ของเขา อินูอิทตะลึง ไม่สนใจเรื่องนี้ ฉินเฉาเดินเบาๆ ไปตรงหน้าพยาบาล และยื่นมือไปกอดเอวพยาบาลไว้พยาบาลคนนี้สวย และรูปร่างดี โดยเฉพาะเอวที่ราวกับไร้กระดูกในมือฉินเฉา เขารู้สึกราวกับกำลังกอดก้อนแป้ง“อ๊า…” เมื่อถูกผู้ชายกอด พยาบาลหน้าแดง“ชู่….” ฉินเฉาเอานิ้วไปแตะที่ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอ และกระซิบข้างหูเธอ “อย่าตะโกน…มันจะไปรบกวนคนไข้คนอื่น”พร้อมกันนั้น เขาก็หันไปรอบๆ และกระโดดลงบันไดเบาๆ ไปที่ชั้น3 และวางพยาบาลสาวทรงเสน่ห์ลงอย่างอ่อนโยน“ขอบ…ขอบคุณค่ะ….” พยาบาลสาวกระซิบขอบคุณอย่างอายๆ“อย่าขึ้นไปนะ โอเค๊!” ฉินเฉาพูด จากนั้นก็งอเข่าและกระโดดขึ้นไปชั้น 4 โดยผ่านบันไดมากกว่า 10 ขั้น“แก แกเป็นใครกันแน่?” แขนของคาร์เตอร์กลับมาเป็นปกติแล้วเขากำลังถือมีดอยู่ เหมือนกับอินูอิท เขาจ้องมาที่ฉินเฉาพร้อมความหวาดกลัวเล็กๆ ในแววตา“ฉัน?” ฉินเฉาดัดคอตัวเอง สร้างเสียงกร๊อบแกร๊บออกมา “ฉันมันแค่การ์ดเล็กๆ แต่พวกนายสองคนดีมาก พวกนายจะฆ่าคนในโรงพยาบาลจริงๆ”“ขอโทษด้วย นี่เป็นคำสั่งจากบอสของพวกเรา เราทำได้แค่ทำตาม” หน้าของอินูอิทจมลง เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบตัวเองขณะเดียวกัน เขาก็แอบส่งซิกให้กับพี่น้องของเขาทั้งสองคนพลันกระโดดขึ้น พุ่งมาโจมตีฉินเฉาทั้งซ้ายและขวาการเคลื่อนไหวของพวกเขาเร็วมาก เร็วราวกับพายุในสนามรบ ไม่มีใครสามารถหนีรอดการโจมตีร่วมกันของพวกเขาได้แต่ฉินเฉ
