บราฉันไป! ยิ่งกว่านั้น ในห้องน˺า ด้วยสภาพแบบนั้น ฉันไม่เชื่อว่านายจะไม่ทำอะไรฉัน! นอกจากนกเขานายจะไม่ขัน!” อู๋ซิ่นยังกระหน˹าต่อไป ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา เหงื่อเย็นอาบหน้าผากฉินเฉา“เมื่อนายทำเรื่องพรรค์นั้นกับฉันไปแล้ว นายต้องรับผิดชอบมัน!ไม่อย่างนั้นนายก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”ตอนนี้ อู๋ซิ่นราวกับพริกไทยเม็ดที่เผ็ดร้อน ไม่ประหยัดคำพูด“ซินซิน ฉัน…” เมื่อเห็นอู๋ซิ่นอย่างนี้ ความกระวนกระวายใจที่ไม่มีเหตุผลก็ระเบิดออกมาจากใจเขาแต่ดวงตาของอู๋ซิ่นจู่ๆ ก็เต็มไปด้วยความนุ่มนวล ดวงตาที่มีน˺ามีนวลของเธอมองมาที่ฉินเฉา และพูดอย่างอ่อนโยนว่า“พี่ฉินเฉา…ฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงของคนอื่น….”“หือ?” เมื่อเจอท่าทางอย่างนั้นของสาวน้อย หัวใจของฉินเฉาก็กระเพื่อม “งั้น จะให้ฉันทำยังไง….”“มีแค่ทางเดียว…”อู๋ซิ่นพลันยื่นมือของเธอออกมา ดึงมือฉินเฉาไปวางไว้ที่หน้าอกนุ่มของเธอ ราวกับถูกไฟช็อต ร่างของทั้งสองสั่นพร้อมกัน พร้อมใบหน้าขึ้นสี อู๋ซิ่นพามือฉินเฉาลูบและนวดหน้าอกของเธอหัวใจของฉินเฉาถูกเผาไหม้ไปด้วยเพลิงปรารถนา เมื่อเขากำลังจะทำสิ่งผิดพลาด อู๋ซิ่นพลันผลักเขาออกไป กระโดดลงจากโต๊ะ และกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเธอ“ทางนั้น นายต้องคิดด้วยตัวเอง!”
