ยชน์ได้ฉินเฉาจับที่ส่วนบนของเสื้อ และจากนั้นก็สะบัดมันไปมา“เอาล่ะ วัวโง่ ดูนี่!”“มอออ!” ตาของเม้งซานเป็นสีเลือด และเขาระเบิดเสียงคำรามออกมาสีแดงทำให้กระทิงโกรธได้ แม้ว่าเม้งซานจะฝึกตนมานับร้อยปี เขาก็ยังคงมีธรรมชาติพื้นฐานนี้อยู่เมื่อเห็นฉินเฉาหยิบเอาเศษผ้าสีแดงออกมา เขาพลันโกรธ และสูญเสียเหตุผลไปทีละนิด หลังจากตะกุยเท้าใส่พื้นสองสามที เขาก็พุ่งใส่ฉินเฉาฉินเฉาฮัมเพลงสู้วัวกระทิงที่เขาเลียนแบบมาจากมาธาดอร์ในทีวีของประเทศสเปน เขาสะบัดผ้าสีแดงที่ด้านข้าง ล่อเม้งซานเข้ามาวัวโง่รีบกินเหยื่อ ส่ายหัวหินของมันไปมา โลกสั่นสะท้านขณะที่พุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ทิ้งไว้แต่รอยรีบเท้าที่ฝังลึกบนพื้น เขาทั้งสองข้างบนหัวกลายเป็นยิ่งแข็งและคมขึ้น“มอออ!” เขาพุ่งเข้าไป ฉินเฉาสะบัดเสื้อตัวเล็กๆ อย่างคล่องแคล่วและหลบไปด้านข้างตูม! ต้นไม้ใหญ่ข้างหลังเสื้อพลันล้มลง ต้นไม้ล้มลง กดทับร่างของกระทิงหิน“เจ้าโง่ อยู่นี่” ฉินเฉาสะบัดเสื้อไปมา กระทิงหินคำรามซ˺าๆ สะบัดต้นไม้ไปด้านข้าง หันกลับมาและพุ่งเข้าใส่เขา“โอเค ได้เวลาจบเกมแล้ว!” ฉินเฉาหดเสื้อหลบ ทำท่าม้านั่ง รอให้กระทิงหินมาถึงราวกับฟ้าถล่ม ผืนดินแยก กระทิงหินในที่สุดก็มาถึง ในเวลาเดียวกัน มันก็ก้มหัวหินของมันลงต˹า และเล็งเขาของมันไปที่ฉินเฉา“เข้ามา!” เร็วปานสายฟ้าฟาด ฉินเฉายื่นมือออกไปจับเข้ากับเขาคู่มหึมาของมัน“มอออ!” แรงกระแทกของกระทิงหิน ผลักฉินเฉาถอยไปหลายเมตร
