นไรครับ พอเถอะ…” หลายคนรีบโบกมือ พวกเขาหน้าซีด “พวกเรายังต้องขับรถอีก เราดื่มอีกไม่ได้แล้ว ดื่มไม่ได้แล้ว…”เหล่าบอดี้การ์ดต้องการความตื่นตัวตลอดเวลา พวกเขาจึงไม่ปล่อยให้ตัวเองดื่มมากเกินไป การดื่มกับฉินเฉาวันนี้ถือเป็นข้อยกเว้นแล้ว“ไม่…ฉะ ฉันยังอยากดื่มต่อ…” หยูลู่ตะโกนออกมาจากข้างหลังพวกเขา ซึ่งทำให้ฉินเฉากลัว เขาหันกลับมา และเห็นหยูลู่กำลังละเมออยู่ฉินเฉายิ้ม “ดีมาก จบกันเถอะ วันหน้าฉันจะเชิญพวกนายอีก”พร้อมกันนั้น เขาก็เรียกเจ้าของร้านมาคิดเงิน แม้ว่าเขาจะพูดว่าหยูลู่เลี้ยง แต่เมื่อเธอเมาหลับไปแล้ว เขาจะปล่อยให้คนอื่นจ่ายได้ยังไงแต่เมื่อเจ้าของร้านคำนวณออกมา มันพุ่งถึง 3,000 หยวน! นั่นเป็นทั้งหมดที่คน 30 กว่าคนดื่มมีขวดวางอยู่ทุกที่ พวกเขาไม่สามารถเดินไปได้เกินสองก้าว ก่อนที่จะเตะหนึ่งในขวดพวกนี้ฉินเฉาหิ้วปีกสองสาวขึ้นและวางพวกเธอลงที่เบาะหลังของรถจากนั้นเขาก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ และค่อยๆ ขับรถออกไปเมื่อมองไปที่ดวงจันทร์ขณะขับรถ ฉินเฉาเริ่มปล่อยตัวไปกับจินตนาการ รับรู้เรื่องราวต่างๆ เขาอยู่ในเมืองตงชวนใกล้จะ 2 เดือนแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นตลอดสองเดือนนี้ เขานึกไปถึงคำพูดของไต้ซือชิฟางเมื่อตอนเขามาถึงเมืองตงชวนแรกๆเขาถูกผลักเข้าสู่ปัญหา…ยิ่งกว่านั้น ยังมีความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงพัวพันเขา ซูจีไม่รู้ว่าเมื่อเขากลับเมืองซู่หนานไป เขาจะทิ้งหนี้รักไว้เบื้องหลังเมืองต
