ออกมา “โอ๊ย! โอ๊ย!” ด้วยความเจ็บปวด“โอ้ ดูเธอสิ” ฉินเฉาหยิบเหรียญ 10 หยวนออกมาจากกระเป๋าและโยนลงพื้น “นี่ไม่ใช่ของขวัญปีใหม่ หรือว่าวันหยุดอะไรจากฉัน ฉันคิดว่าเธอคงไม่สามารถกลับไปมีมารยาทเหมือนเดิมได้ ดังนั้นเอาเงินนั้นไปซื้อดอกไม้ซะนะ”“ที่รัก ที่รัก เธอเป็นอะไรมั้ย?” ชายวัยกลางคนตกใจ และรีบเข้าไปช่วยภรรยาด้วยใบหน้าเป็นห่วง“หยุด!” ฉินเฉายกเท้าขวางประตูขวางทางไว้ เขาจ้องไปที่ชายคนนั้น และพูดอย่างเย็นชา “เหอะ แม่ตัวเองนอนป่วยไม่ดูแล แต่เมื่อเมียตัวเองแค่หกล้มกลับห่วงซะ? แกยังเป็นผู้ชายอยู่มั้ย? ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นน้าของอู๋ซิ่น ฉันล่ะอยากจะบีบคอแกจริงๆ”เมื่อถูกฉินเฉาทำให้ทั้งกลัวและอับอาย ชายวัยกลางคนหยุดเท้าทันที หดหัวกลับและไม่พูดสักคำ“โอ้ ผู้ชายใจร้าย!” หญิงสาวไม่เต็มใจ ตะโกนออกมาขณะอยู่บนพื้น “คนอื่นแค่ทำให้คุณกลัว และคุณก็ไม่กล้าเข้ามาจริงๆ ฉันนี่มันตาบอดจริงๆ คุณหญิงคนนี้คือดอกไม้ ทำไมฉันต้องไปปักบนมูลวัว!”“ดอกไม้?” ฉินเฉายกยิ้ม “อย่างมากก็เป็นได้แค่ดอกหางหมา มีที่ให้ปักก็ดีแค่ไหนแล้ว!”“แก ไอ้คนพาล!” หญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นร้องออกมา “แกตีฉัน แกกล้าตีฉันจริงๆ! ฉันไม่อยากอยู่แล้ว ฉันจะตายที่นี่! ฉันจะกลายเป็นวิญญาณร้ายและฉันจะทำให้ตระกูลอู๋นี้พินาศ!”“ที่รัก ไม่!” ชายวัยกลางคนกลัว หน้าของเขาซีดราวกับคนตายและเขารีบร้องออกมา“ดี เป็นความคิดที่ดี!” ฉินเฉายกนิ้วโป้งให้ หดเท้ากลับ และชี้ไป