่กี่คำย่าก็หายใจลำบากแล้ว โธ่ กระดูกผุของฉันกำลังฉุดลากหลานรักลงมา”“ย่าคะ!” อู๋ซิ่นรีบกอดย่าของเธอ “อย่าพูดอย่างนั้น ซินซินไม่มีใครเหลืออีกแล้วนอกจากย่า”“อู๋ซิ่น…” เหลียวชาชาขมวดคิ้วและถามอย่างสงสัย “ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็…เธอเคยบอกว่า เธอมีลุงกับป้าอยู่ไม่ใช่เหรอ?”เมื่อเหลียวชาชาพูดออกมา อู๋ซิ่นจู่ๆ ก็มีท่าทางเสียใจแต่ย่าของเธอโกรธจริงๆ ขณะที่หอบถี่ เธอตะโกนด่าเสียงดัง“อย่า! อย่าพูดถึงไอ้เดรัจฉานนั่น! แค่ก แค่ก…”“ย่า!” อู๋ซิ่นพูดอย่างแตกตื่น “ย่า อย่าโกรธไปเลย!”“โอ้….” เหลียวชาชารีบเอามือปิดปากเล็กๆ ของเธอ และพูดอย่างเสียใจ “ฉัน ฉันพูดผิดไปใช่มั้ย….”“ไม่…หลานไม่ผิด…” ย่าของอู๋ซิ่นมองมาที่เธอช้าๆ และพูดอย่างขอโทษมาที่เหลียวชาชา “มันเป็นเพราะลูกชายที่ใช้ไม่ได้ของฉัน และภรรยาที่ชั่วร้ายของมัน….”“ย่าครับ อย่าโกรธ มันจะทำร้ายร่างกายของย่า” ฉินเฉาลูบหลังหญิงชรา และพูดอย่างอ่อนโยน “ถ้าย่าโกรธ ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายของย่าเท่านั้นที่เจ็บ อู๋ซิ่นก็จะเสียใจด้วย ถ้าอู๋ซิ่นเสียใจ เธอจะเรียนไม่รู้เรื่องถ้าเธอเรียนไม่รู้เรื่อง เธอจะสอบได้คะแนนต˹า ถ้าผลสอบเธอไม่ดี เธอก็จะเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ไม่ได้ อนาคตของเธอก็จะมืดมน….”เมื่อได้ยินว่าความโกรธของเธอจะฉุดหลังอู๋ซิ่น หญิงชรารีบโบกมือและพูด “ย่าไม่โกรธ! ไม่โกรธแล้ว!”“ย่าครับ เมื่อผมอยู่ที่นี่ด้วย ทำไมย่าไม่แบ่งภาระมาให้ผมช่วยล่ะ”ฉินเฉายิ้มและถามหญิงชรา“ถ้า
