จินหู่ (ทะเลสาบจิน) เป็นเขตสลัมที่มีชื่อเสียงในเมืองตงชวนสิ่งก่อสร้างที่ชำรุดในเขตนี้ถูกปักป้ายด้วยคำว่าอันตรายมานานแล้ว แต่เพราะว่าเป็นพื้นที่อยู่อาศัย รัฐบาลจึงไม่สามารถก่อสร้างใหม่ได้เพราะว่าผู้อาศัยในสิ่งก่อสร้างเหล่านี้เป็นผู้คนที่ระดับต˹าที่สุดในเมืองตงชวน เหล่าผู้อาศัยต่างยุ่งอยู่กับการเอาชีวิตรอดในแต่ละวัน บางคนถึงกับทำงานสองอย่าง เช่นขอทานและเก็บขยะ นี่เป็นงานที่ผู้อาศัยส่วนมากในที่นี้ทำทุกวัน ในเขตจินหู่ ผู้คนระดับต˹าเข้ามาและออกไปในชุดผ้าขี้ริ้วและหน้าเหลืองด้วยความหิว แต่วันนี้ เมอร์ซิเดสเรียงแถวกันขับเข้ามาในเขตอย่างกับน˺าหลาก ทั่วทั้งเขตจินหู่พากันตะลึง ทุกคนพากันยื่นหัวออกมานอกหน้าต่างเพื่อส่องดูคนรวยที่กำลังเข้ามา“อู๋ซิ่น นี่เป็นที่ที่เธออยู่เหรอ?” เหลียวชาชาเอามือปิดจมูกและถามอู๋ซิ่น ที่นั่งถัดจากเธอในรถวัวน้อยพยักหน้าและตอบอย่างมั่นคง “ใช่ นี่คือบ้านของฉัน เมื่อพ่อแม่ฉันตายไป ฉันอาศัยอยู่ที่นี่กับย่า”“ลู่ลู่ ชาชาน้อย” ฉินเฉาพูดกับสองสาวงาม “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนอู๋ซิ่นเอง พวกเธอทั้งคู่รออยู่ในรถนี้ละกัน”“ไม่!” สองสาวสวย หนึ่งเด็กสาว และหนึ่งหญิงสาว ตะโกนออกมาเสียงดังในเวลาเดียวกัน พวกเธอทั้งคู่ต่างมองกันและกัน และหน้าของทั้งคู่แดงเล็กน้อย“แฮ่ม ไม่ นายมันตัวลามก ถ้าให้นายไปกับอู๋ซิ่นแค่สองคน ใครจะรู้ว่านายจะใช้โอกาสนี้ลงมือกับอู๋ซิ่น” หยูลู่ไอแห้งๆ ออกมา และจ้องไปที่ฉ
