ายากที่จะเปลี่ยนใจฉินเฉา ถ้าเขาตัดสินใจบางสิ่ง ดังนั้นเธอจึงรีบดึงแขนหยูลู่และร้องออกมา “พี่ลู่ลู่ให้ฉันไปฟังด้วยนะ ตกลงนะ? …ฉันแค่อยากจะฟังแค่นั้นเอง…”“เป็นเด็กดีนะชาชา คืนนี้ เธอต้องรีบเข้านอน เพราะว่าเธอต้องรีบตื่นแต่เช้าเพราะว่าพรุ่งนี้มีเรียน เมื่อมีเวลา ฉินเฉาจะบอกเธอเองแหละ”แต่หยูลู่กลับลูบผมเหลียวชาชา และกระซิบคำปลอบโยนเธอ“ฮือๆ ๆ พี่ลู่ลู่รังแกฉัน” เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าข้าง สาวน้อยก็ทำฉากเรียกน˺าตา “ฉันไม่สน ฉันจะไป”“ฮึ่ม!” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “สาวน้อย หรือว่ายังเจ็บก้นไม่พอ! เธอยังไม่เปลี่ยน ใช่มั้ย? หน้าอกก็ยังเล็ก และอารมณ์ของเธอก็ยังใหญ่!”“ฉินเฉา!” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และหยุดพูด เมื่อเห็นฉากนี้ หยูลู่แอบถอนหายใจฉินเฉามาที่นี่ได้ไม่นาน แต่เขากลับดูแลเหลียวชาชา แม่มดน้อยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนี้ไปแล้ว โธ่ ฉินเฉา ฉินเฉา หนี้รักเท่าไหร่กันที่นายสร้างขึ้นไม่จบไม่สิ้นสักที?“พอแล้ว มู่หรงเจียง นายทำความสะอาดสถานที่” เมื่อเห็นว่าเรื่องจบแล้ว ฉินเฉาจึงพูดขึ้น “ลู่ลู่ เราไปส่งอู๋ซิ่นที่บ้านด้วยกันก่อน ฉันได้ยินมาว่าย่าของอู๋ซิ่นป่วย ดังนั้นเราต้องไปเยี่ยมหน่อย”“ได้” หยูลู่พยักหน้า ไม่คัดค้านแผนนี้“ฉันก็จะไปด้วย!” เหลียวชาชาตะโกนอีกครั้ง“ไปเล่นไข่ตัวเองไป!”“ไอ้เลว! คุณหนูคนนี้ไม่มีไข่ ถ้านายอยากจะเล่น ไปเล่นของตัวเองนู่น!”“นี่มัน….” คำพูดของเหลียวชาชายากจะต้านทานจริงๆ ทำ
