่ฉินเฉา…” อู๋ซิ่นที่อยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด ยั่วให้ฉินเฉามีอะไรกับเธอ เธอเกี่ยวขาไว้ที่เอวฉินเฉา รัดเขาไว้แน่น ร่างของเธอเอนมาข้างหน้า ขณะที่มือของเธอสอดมือเข้าไปใต้รักแร้เพื่อกอดเขาขณะเดียวกัน มะละกอคู่นั้นของเธอก็ยังคงถูกับหน้าอกของฉินเฉาต่อไป ส่งผ่านกระแสไฟฟ้าให้วิ่งพล่านไปทั่วร่างของพวกเขาทั้งสองคนซึ่งกระตุ้นอารมณ์ของทั้งสองขึ้นอย่างมากราคะของฉินเฉาเริ่มพุ่งขึ้นอีกครั้ง สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาตื่นขึ้น และคำรามก้องอยู่ในหูของฉินเฉา“เธอกำลังเจ็บปวด…ฉันต้องช่วยเธอด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมดที่ฉันมี ขึ้นขี่เธอ และเธอจะได้หายจากความทุกข์ยากนี้!”แต่มีอีกเสียงโผล่ออกมา“ขึ้นขี่กับลุงเอ็งสิ! นายต้องไม่ล่วงเกินคนที่กำลังทุกข์ยากอยู่ เข้าใจ๋!”“ผายลมกับลุงเอ็ง! นี่เป็นโอกาสดีแล้ว ดังนั้น เราต้องคว้ามันเอาไว้! ดูอู๋ซิ่นสิ ใบหน้าดั่งนางฟ้า ร่างกายดั่งปีศาจ ถ้าเราขึ้นขี่เธอ ต่อให้ชีวิตต้องสั้นลงสิบปี ก็ถือว่าคุ้ม!”“เหอะ ไอ้หน้าด้าน!” อีกเสียงรีบเถียง “นายไม่เคยได้ยินหรือไงที่ว่า ระยะของความรู้สึกจะเป็นตัวช่วยรักษาความยุติธรรมทางเพศได้น่ะ! แม้ว่าเราจะต้องการขึ้นขี่เธอ แต่อย่างน้อยเราก็ใช้การถูไถได้!”ในจังหวะนี้ ฉินเฉารู้สึกเรากับกำลังถูกหลอก เสียงครางของอู๋ซิ่นเริ่มถี่ขึ้น พร้อมกับความปรารถนาที่เพิ่มขึ้น ยาที่กำลังปล้นร่างกายเธอนี้ ทำให้เธอลืมเหตุผลทั้งหมด และต้องการเพียงแค่จะพุ่งตัวใส่ฉินเฉา
