งเจียงจู่ๆ ก็กลายเป็นรัดแน่น แต่เขามีประสบการณ์ในฐานะผู้นำแก๊งใต้ดิน ดังนั้น ไม่นานเขาก็สงบลง หรี่ตาและพูด “ไม่ง่ายที่ใครบางคนจะทำให้มู่หรงเจียงกลัวได้”“ฮึ่ม ฮึ่ม…” อวี่ฟ่านแสยะยิ้ม “มู่หรงเจียง ตอนแรกฉันเคารพแกดังนั้น ฉันจึงเรียกแก บอสมู่หรง แต่แกมันแก่แล้ว ฉะนั้น แกไม่มีที่ในโลกใต้ดินนี้อีกแล้ว”อวี่ฟ่านพูดพร้อมกับโบกมือ ชายสิบกว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาจู่ๆ ก็เอาปืนออกมา และทุกคนเล็งไปที่หัวมู่หรงเจียง“นี่…” เมื่อเห็นปืนมากขนาดนี้ มู่หรงเจียงก็ตัวหดลง ในเมืองตงชวน มันเป็นเรื่องยากที่จะมีปืนในครอบครอง ยกเว้นก็แต่ตระกูลจง เขาไม่สามารถคิดได้จริงๆ ว่าใครอีกที่จะมีปืนมากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากอวี่ฟ่านยึดครองอาณาเขตของตระกูลจงในพื้นที่ตะวันตก เขาก็ได้รับการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่…เวรเอ๊ย พวกนี้ควรจะเป็นของฉันแต่ตอนนี้ สถานการณ์ได้เปรียบจะตกเป็นของฝั่งตรงข้าม….สถานการณ์เผชิญหน้า ตอนนี้กลายเป็นสถานการณ์ของฝ่ายเดียวแม้ว่าเจ้าเสือนั้น เมื่อกี้นี้จะร้องออกมาอย่างดุร้าย แต่ตอนนี้เขากลายเป็นแมวป่วยไปแล้ว ยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้น โดยไม่ขยับแม้สักนิ้วมันดาล่าบาร์ เป็นหนึ่งในที่ของมู่หรงเจียง เขามีลูกน้องอยู่ที่นี่ประมาณ 40 คน เริ่มแรก มู่หรงเจียงคิดว่าจะสามารถขู่อวี่ฟ่านในที่ของเขาได้ และเจ้าหนุ่มขายเฮโรอีนหน้าสวย อวี่ฟ่าน นี้จะเชื่อฟังคำสั่งเขาแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้เขาคำนวณผิดไ
