ถ้าพวกมันทำร้ายพี่ลู่ลู่ แล้ว…”ฉินเฉาจับมือเหลียวชาชา และปลอบเธอ“ชาชาน้อย เธออย่าห่วงนักเลย เราต้องโทรบอกตำรวจก่อน และจากนั้นเธอก็บอกให้คนของตระกูลเหลียวช่วยค้นหาทั่วเมืองตงชวน ฉันไม่ใช่เชื่อว่าพวกลักพาตัวจะจับคนไปโดยไม่มีเป้าหมาย ถ้าเรารอ พวกมันจะต้องติดต่อมาอย่างแน่นอน”เพียงแค่ฉินเฉาเพิ่งพูดเสร็จ จู่ๆ ก็มีเงาวาบผ่านหน้าต่าง ทำให้ฉินเฉาสะดุ้ง“ระวัง!” ความรู้สึกไม่ดีลอยเข้าสู่ใจเขา ฉินเฉาจับเหลียวชาชาจากโซฟา กระโดดออกไปที่อีกฝั่งของห้องในเวลานี้เอง หน้าต่างฝรั่งเศสขนาดใหญ่ก็แตกเล็กน้อย พร้อมกับมีมีดสั้นสีดำเหมือนอาวุธลอยมาจากหน้าต่าง และปักเข้าที่โซฟาที่ทั้งสองคนเพิ่งนั่ง“ใคร!” เมื่อฉินเฉามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ที่นั่นไม่มีใคร เวลานี้เป็นตอนกลางวัน ข้างนอกสว่างไสว และแสงอาทิตย์สาดเข้ามาในห้องอย่างเกียจคร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าต่างที่แตกนั่น มันก็ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉินเฉาขมวดคิ้ว และยื่นมือออกไปทางมีดสั้นสีดำที่ปักเข้าไปในโซฟา และทันใดนั้นมีดสั้นก็ลอยเข้ามาในมือเขาหลังจากจับอาวุธเย็นชิ้นนี้แล้ว เขาก็มองเข้าไปใกล้ๆ และพบว่านี่คือคุไนของนินจา!ที่ปลายของคุไนปักไว้ด้วยกระดาษ ดูเหมือนจะเป็นจดหมายปิดผนึก“หือ นี่มันปีอะไรแล้ว ทำไมยังใช้ธนูบินส่งจดหมายอีก! ทำไมไม่ใช้นกพิราบเลยล่ะ!” ขณะที่กำลังบ่น ฉินเฉาก็เปิดจดหมายด้านบนมีข้อความหนึ่ง ทำให้ฉินเฉารู้สึกหนักหน่วงโปรดเปิดจดหมาย:‘คุณหยูล
