“แม่ เราจะไปไหนกัน?” เหลียวชาชาที่กำลังจับมือแม่ของเธอรู้สึกตัวเบา ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสุข“ชาชาลูกรัก แม่จะพาหนูไปที่ดีๆ”สาวงามในชุดขาว พร้อมผมยาวสีดำที่ยาวจนถึงเอว และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บป่วย เผยรอยยิ้มออกมา และพูดกับเหลียวชาชา“แม่ เรากำลังจะได้อยู่ด้วยกัน?” น˺าตาไหลอาบหน้าเหลียวชาชาในที่สุดเธอก็ได้พบแม่ของเธอ และไม่นานก็กอดแม่ของเธอจนหลับไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสแม่ ดังนั้นเมื่อแม่ของเธอปรากฏตัว ความรู้สึกของเธอก็ทำให้เหลียวชาชามีความสุขจนเสียสติไป“อืม แม่จะไม่ทิ้งชาชาไปอีก” สาวงามมองขึ้นไป ที่ที่เหลียวชาชาไม่สามารถมองเห็น หน้าของเธอทันใดนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย “เธอจะได้อยู่กับแม่ตลอดไป…”“แม่ เรากำลังจะไปไหนกัน?” เหลียวชาชาจับมือสาวงามไว้แน่นเธอกลัวว่าแม่จะจากเธอไปอีก“เราจะไปที่ที่ไม่มีปัญหาอะไร” สาวงามพูด “ที่นั่นเรียกว่าเมืองเต็มสุข”“เมืองเต็มสุข?” เหลียวชาชาพึมพำ “มันเป็นที่ยังไงคะ….”“มันเป็นที่ที่ดี เต็มไปด้วยความสนุก ชาชาน้อยจะอยู่ด้วยกันกับแม่ใช่มั้ย?” สาวงามที่มีรอยยิ้มอยู่เต็มหน้า ลูบหน้าเหลียวชาชา“อืม ชาชาจะอยู่กับแม่” เหลียวชาชารีบพยักหน้า กำมือสาวงามแน่นกว่าเดิมสาวงามยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอารมณ์แปลกๆทั้งสองคนเดินมาเป็นเวลานาน ผ่านถนนในยมโลก ผ่านเส้นทางในยมโลก และค่อยๆ มาถึงมหานครสมัยปัจจุบัน ที่มีแสงอ่อนๆ ออกมาเหลียวชาชาม
