วันนี้ตุลาการลู่รู้สึกไม่สบายใจ เพราะว่าภายใต้บันทึกของสำนักงาน อายุขัยของผู้คนที่อาศัยอยู่ในโลกได้มีการคำนวณผิดพลาดขึ้น ตัวเขาเองได้ถูกท่านพยายมราชดุด่ามาราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม จนพูดไม่ออก และหลังจากกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อย ก็ยังต้องมาวุ่นวายกับปากกาและการตรวจบัญชีดังนั้น เขาจึงรู้สึกไม่มีความสุขอย่างมาก มากถึงมากที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่มีความสุขที่สุด เป็นเพราะเจ้าหลี่นั่น มันพาวิญญาณสองตนมากับมันด้วย“เจ้าพูดว่ายังไงนะ?” เมื่อได้ยินหลี่พูด ตุลาการลู่ทันใดนั้นก็โกรธขึ้นมา พูดด้วยน˺าเสียงดุดัน ตะโกนออกไปด้วยความโกรธ “หลี่ เจ้าเป็นยมทูตตัวเล็กๆ ตนหนึ่ง ถึงกลับพาวิญญาณเร่ร่อนสองตนมาที่สำนักงานโดยที่ไม่ขออนุญาตอย่างงั้นเหรอ! ข้าเห็นจุดจบเรื่องงานของเจ้าละ ระวังตัวไว้เถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปที่เมืองเต็มสุข!”เมื่อได้ยินชื่อเมืองเต็มสุขสองคำนี้ หลี่ที่มีท่าทางไม่ปกติทันใดนั้นก็สั่นออกมาฉินเฉาที่สังเกตฉากนี้อยู่ คิดว่า ‘แม้แต่หลี่ยังกลัวที่นั่น มันเป็นที่ยังไงกันแน่?’“ท่านตุลาการลู่” หลี่คุกเข่าลงกับพื้น และกุมมือไว้ตรงหน้าอกมองไปที่ตุลาการลู่หน้าแดงไว้หนวด “ได้โปรดดูผลงานของข้าตลอดพันปีนี้ให้กับยมโลก และบันทึกการทำงานอย่างหนัก ข้าหวังว่าท่านตุลาการลู่ จะช่วยยืดหยุ่น และยกโทษให้ข้าด้วย”“สวะ!” ตุลาการลู่เป่าหนวดดำๆ ของเขา “ก่อนที่ข้าจะโกรธ รีบไสหัวไปได้แล้ว! แค่ข้าไม่ฆ่าเจ้า ก็ถือว่าไว้หน้าเจ
