้งลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ฉินเฉารีบเรียกแสงกลับเข้ามาในร่างของเขาและกลับไปเป็นรูปลักษณ์ของวิญญาณเร่ร่อนเหมือนเดิม“นี่ นี่…” ตุลาการลู่ที่รู้สึกตัวแล้ว เหตุการณ์เมื่อกี้มึนงงนิดหน่อยคิดว่า ‘ทำไมวิญญาณเร่ร่อนตัวเล็กๆ ธรรมดาถึงระเบิดพลังของพุทธะที่ทรงพลังออกมาได้’‘หรือว่า หรือว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่บรรลุโสดาบันลงมาจุติใหม่?’เมื่อคิดเรื่องนี้ หน้าของตุลาการลู่ก็เปลี่ยนไปมา มองดูวิญญาณเร่ร่อนที่เหมือนจะธรรมดาตรงหน้าเขา“เบบี้ อย่ากลัว พี่ไม่ทำอะไรหรอก” ถ้าไม่กลัวว่าเบบี้จะระเบิดตายไปเพราะแสงสีทองนี้ ฉินเฉาคงจะเปล่งรัศมีพุทธะต่อไป ช่วยให้ตุลาการลู่เปลี่ยนตัวเองไปเป็นอากาศฉินเฉาอุ้มน้องสาวที่เพิ่งเจอวางลงบนไหล่ และบีบจมูกเล็กๆ น่ารักของเธอ“ท่าน…คือพระโสดาบันมาจุติใหม่เหรอครับ?”ตุลาการลู่ในที่สุดก็ถามออกมา“ไม่รู้ อย่าถามดีที่สุด” ฉินเฉามองตุลาการลู่ด้วยตาเดียวและพูดอย่างเย็นชา“ถ้าชื่อของท่านไม่ได้…งั้นวันเกิดของท่านล่ะครับ…”“นายจะสืบพื้นหลังของฉันเหรอ?” ฉินเฉาทันใดนั้นก็หรี่ตา และอารมณ์เสีย ร่างของเขาจู่ๆ ก็เปลี่ยนไป ร่างท่อนบนกลายเป็นเปลือยเปล่าพร้อมกับผิวหนังที่เหมือนกับทองแดง และผมสีดำของเขาก็ยาวจนถึงเอว และขณะเดียวกัน มือทั้งสองข้างของเขากลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้าย ร่างของเขาแสดงรอยสักสีดำที่ประหลาดแต่เขาก็ยังเผยให้เห็นพลังแห่งพุทธอย่างอ่อนโยน ทำให้ตุลาการลู่ตกใจกับจุดนี้“อะ…อรหันต์ปีศาจ!
