“ช้าก่อน!”เมื่อสามง่ามกำลังจะถูกร่างฉินเฉา ทันใดนั้นหลี่ก็ตะโกนออกไปพร้อมกับปรากฏตัวต่อหน้าฉินเฉาอย่างน่ารวดเร็ว ยื่นมือสองข้างออกไป และจับไปที่สามง่ามอย่างมั่นคง“เจ้ากำลังทำอะไร?” ใบหน้าน่ากลัวของยามเฝ้าประตูยิ่งดุร้ายมากขึ้น“เจ้าเป็นแค่ยามตัวเล็กๆ แต่เจ้ากล้าที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับคนของข้า รู้สึกว่าจะกล้ามากเลยนะ?”หลี่พ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา สำแดงพลังของเขา และดึงสามง่ามมาแรงที่ใช้นี้ทรงพลังอย่างมาก กราชากยามเฝ้าประตูใบหน้าน่ากลัวเข้ามาพร้อมส่งเสียงดัง ทำให้เขาก้าวมาข้างหน้าหลายก้าวขณะเดียวกัน หลี่ก็เอาโซ่จับวิญญาณออกมา มัดยามใบหน้าน่ากลัวนั่น เตะ และเหยียบเขาไว้กับพื้น“อ๊า…” นี่ทำให้ยามใบหน้าน่ากลัวเต็มไปด้วยความขมขื่น ร้องออกมาเสียงดัง เขาดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง แต่เป็นธรรมดาที่จะไม่สามารถหลุดออกมาจากโซ่จับวิญญาณนี้ได้“ท่านยมทูต!” แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเจ้าหน้าที่เหมือนกัน แต่พวกเขาทั้งสองก็เป็นแค่ยาม ระดับของพวกเขากับหลี่มีช่องว่างขนาดใหญ่อยู่ เมื่อเห็นเพื่อนของเขาถูกจัดการ ยามอีกคนรีบร้องออกมา โค้งตัวและพูดว่า“ขอโทษ ขอโทษ พวกเราสะเพร่าไปแล้ว ได้โปรดเดินทางต่อเถอะครับ”ยามคนนั้นคำนับซ˺าแล้วซ˺าเล่า ส่วนอีกคนที่ใต้เท้าหลี่ก็สังเกตเห็นว่าเขาแค่ทะเลาะกับคนที่อยู่สูงกว่า แค่ขอโทษก็พอแล้วสีหน้าของหลี่ดีขึ้นเล็กน้อย ถอนโซ่จับวิญญาณ และเตะยามคนนั้นไปอีกที“ครั้งหน้า ก็สนใจกันหน่อย! ตอ
