ระทบกันดังมาให้ได้ยิน ฉินเฉานั่งอยู่ที่นั่น พร้อมรอยยิ้ม ปล่อยให้ดาบประหารเหวี่ยงใส่คอเขาแต่เจิ้งอี้ชูตกใจ เขารู้สึกว่าดาบของเขาฟันเข้ากับแผ่นเหล็ก ดาบของเขาสั่นไม่หยุด และมือของเขาฉีกขาด แทบทำดาบหลุดมือ“แม่เอ็งเถอะ นรกอะไรนี่!” เขาตะโกนออกมา และเก็บดาบประหารกลับคืน กล้ามแขนของเขาโตขึ้นจากเดิมสองเท่า มองดูราวกับพวกมันกำลังจะระเบิดออกมา ดูน่ากลัวเขาคำรามออกมาด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมด และเหวี่ยงดาบไปที่คอของฉินเฉาอีกครั้งอย่างไร้ความปรานีหวืออ! เสียงลมที่ถูกดาบตัดดังออกมาเคร้ง! เสียงของเหล็กดังออกมาอีกครั้ง มือทั้งสองข้างของเจิ้งอี้ชูชาดาบประหารหลุดออกจากมือของเขา ส่งเสียงหวีดหวิวผ่านอากาศ และปักเข้ากับกำแพงเขาปากอ้าพร้อมกับถอยหลังไปหลายก้าว มือของเขากำลังสั่นและชั่วขณะมันไม่ฟังคำสั่งของเขา“หรือว่า หรือว่าแกฝึกระฆังทองคุ้มกาย!” เจิ้งอี้ชูคนนั้นถามออกมาด้วยน˺าเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจ“ที่จริงแล้ว…” ฉินเฉามองไปที่เจิ้งอี้ชูอย่างสมเพช และพูดอย่างลึกลับว่า “ที่จริงแล้ว ฉันก็แค่…เพชรเม็ดเล็กๆ!”“บัดซบ!” ตั้งแต่เริ่ม เจิ้งอี้ชูตั้งใจฟังคำพูดของเขาอย่างจริงจัง เชื่อว่าชายคนนั้นจะเป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งกำลังภายนอกและภายใน“โคตรแม่เอ๊ย ฉันจะฆ่าแก!” เจิ้งอี้ชูร้องออกมา เดินมาข้างหน้าสองก้าว แต่ละก้าวพื้นถึงกับสั่น เขายื่นมือทั้งสองข้างออกมา และจับเข้าที่ไหล่ของฉินเฉา ใบหน้าของเขาน่ากลัวจนทนมองไม่ได
