กที่ซีดของเขา ทันใดนั้นก็แสดงร่องรอยของสีสันออกมาตาฉินเฉาเป็นประกาย ‘อะไรล่ะนั่น? จู่ๆ เขาก็ดูดีขึ้น…หรือว่ายาเสริมธาตุ ไอโอดีน?’แน่นอนว่าเขาก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ฉินเฉารู้ว่านั่นเป็นยาที่กลั่นมาเพื่อผู้ฝึกตน เพื่อฟื้นฟูลมปราณผู้ฝึกฝน บ่มเพาะลมปราณไว้ในร่าง เมื่อผู้ฝึกตนต่อสู้ พวกเขาจะใช้ลมปราณแท้ในร่าง ถ้าปราณแท้ในร่างได้รับความเสียหายหนัก ผู้ฝึกตนจะต้องใช้เวลานานมากเพื่อฟื้นฟูมัน ถ้าพึ่งแค่ตนเองละก็นะมันคงจะสร้างปัญหาอย่างมาก ถ้ามันถูกสร้างมาในรูปอาหารดังนั้น พวกเขาจึงทำมาในรูปเม็ดยา ตราบเท่าที่กินยาเม็ดเล็กๆ นี้ปราณแท้ของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากผู้คนจากนิกายราชานรกจะฝึกผีโดยเลี้ยงพวกมันด้วยปราณแท้ของพวกเขา พวกเขาจึงต้องมีตำรับยาไว้กับตัวเพื่อฟื้นฟูปราณแท้ที่พวกเขาเสียไปฉินเฉามองเจิ้งอี้ชูเก็บขวดสีดำเล็กๆ กลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและรีบคิดว่า ‘ของดีๆ อย่างนี้กลับถูกครึ่งคนครึ่งผีแบบนี้ใช้ เสียของจริงๆ’‘ตามประเพณีอันดีงามของแผ่นดิน ฉันต้องมีเจ้าสิ่งนี้ไม่ว่ายังไงก็ตาม’ฉินเฉาหัวเราะคิกคัก ปล่อยให้เจิ้งอี้ชูได้พักหายใจสักหน่อย“แกเป็นใครกันแน่?” เจิ้งอี้ชูเช็ดเลือดที่ปาก และอดถามออกมาไม่ได้“ฉัน? ก็แค่บอดี้การ์ดเล็กๆ ธรรมดา” พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็มองไปที่จงเหลียงกัวที่มีท่าทางโง่งมยืนมองอยู่ใกล้ๆ แล้วยิ้มให้อย่างคลุมเครือ“นายน้อยจง คุณเป็นคนพูดเอง ถูกมั้ย?”“ฆ่ามัน!” จงเหลียงกัวเข้าใจ
