ะเป็นหนูตะเภาเขาถอยหลังไปสองสามก้าว หลบมือที่ยื่นออกมาของเจิ้งอี้ชูขณะเดียวกัน เขาก็ยกมือขวาขึ้น และดาบประหารที่ฝังอยู่บนกำแพง จู่ๆ ก็สั่น เคร้ง! พร้อมกับเสียง มันลอยออกมาจากกำแพงเข้ามาสู่มือเขา“เอาดาบฉันคืนมา!” เจิ้งอี้ชูคำรามอีกครั้ง และอีกครั้ง เมื่อเห็นฉินเฉาเอาดาบเขาไป เขาโกรธ พร้อมกับเสียงคำราม เขาเริ่มไล่ล่าฉินเฉา“ไป!” ฉินเฉาขว้างดาบประหารออกไป ขณะที่มือซ้ายโบกไปที่เจิ้งอี้ชูที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาดาบประหารราวกับเล่นยา มันลอยออกไป และแทงเข้าใส่แขนของเจิ้งอี้ชู“อ๊ากก!” แม้ว่าจะอยู่ในขั้นกลืนวิญญาณหยิน รสชาติที่ถูกดาบประหารแทงก็ยากจะทานทนร่างเลือดเนื้อของเขาปั่นป่วน ดาบประหารราวกับเสื้อโหย มันกลืนกินมันเองอย่างตะกละตะกลามเจิ้งอี้ชูเหงื่อไหลโชก และวิญญาณของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด เขาค่อนข้างเร็ว ขณะที่หน้ามุ่ย มืออีกข้างของเขาก็ฉีกแขนที่ถูกแทงโยนมันลงบนพื้นแขนข้างนั้น กลายเป็นเหี่ยวแห้งอย่างผิดปกติราวกับกิ่งไม้หักเจิ้งอี้ชูร้องโหยหวน และควบคุมบังคับเลือดของเขาที่กำลังไหลออกมาจากแขนซ้าย ในขณะเดียวกัน เขาก็หยิบขวดสีดำออกมาอีกครั้งเตรียมจะกินยาเข้าไป“โทษที อันนี้ฉันขอ”
