ผลัวะ!เสียงตบเข้าที่คางที่พันแผลไว้ของพี่กางดังออกมาให้ได้ยิน แม้ว่าเขาจะหน้าเสียเพราะตบนี้ เขาก็ไม่พูดอะไร ยังคงยืนทื่ออยู่ตรงนั้นเหมือนขอนไม้ที่ฝั่งตรงข้าม มีชายท่าทางภูมิฐานในชุดสูทสีขาวยืนอยู่ชายคนนั้นดูดี และมีแว่นกรอบทองวางอยู่บนจมูกของเขารอยยิ้มแขวนอยู่มุมปาก เย็นชาและน่ากลัว ซึ่งสร้างความกลัวฝังลงไปในใจนี่คือบุคคลบรรจุอยู่ในจงกรุ๊ป จงเหลียงกัวแม้ว่าพี่กางจะทำตัวอวดดีแค่ไหนข้างนอก แต่ตรงหน้าชายหนุ่มที่สง่างามและท่าทางที่กำลังอ่านหนังสืออยู่นี้ เขาก็เสียมันไปทั้งหมดคนที่คุ้นเคยกับชายคนนี้ รู้ว่านิสัยจริงๆ ของเขาเป็นยังไงเหมือนกับแมงป่องพิษ ถ้าถูกเขาต่อย พิษจะคร่าชีวิตของคุณไปฉะนั้น แค่ตบปากเพียงอย่างเดียว แม้ว่าต่อให้ถูกเขาแทงหัวใจ พี่กางก็ไม่กล้าแม้แต่ผายลม“แกรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงตบแก?” จงเหลียงกัว นั่งลงบนโซฟาหนังพลิกหน้ากระดาษ และถามโดยไม่หันมามอง“ผมล้มเหลวในการจับตัวเหลียวชาชา…และสูญเสียพี่น้องไปมาก…”พี่กางก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหัวขึ้น“ผิด!” จงเหลียงกัวแสยะยิ้ม เปลี่ยนหน้า และพูด “ฉันตีนายไม่ใช่เพราะนายจับเหลียวชาชาไม่ได้ แต่เพราะก่อนที่แกจะรู้เบื้องหลังทั้งหมดของบอดี้การ์ดนั่น แกก็เริ่มปฏิบัติการโดยไม่ลังเล”เขาพูด และทันใดนั้นก็ตบเปรี้ยงเข้าที่โต๊ะพี่กางยืนอยู่ที่นั่น ทันใดนั้นก็รู้สึกหนาว ราวกับอยู่ในบ้านน˺าแข็งทำให้ร่าง และ ฟันสั่น หลังจากที่ข้ามมาสู่โลกของอาชญากร เ
