“เกมโอเวอร์” ฉินเฉาพูดพร้อมกับยิ้ม เขายกมือขึ้นและคว้าอากาศคอของน้องเล็กที่นั่งข้างคนขับบิดพร้อมส่งเสียงกร็อบ และตายพี่กางแข็งเป็นหิน คิดว่า ‘นี่อีกแล้ว! น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!’จากนักเลงที่ตอนนี้เป็นอาชญากร เขาไม่แม้แต่กะพริบตาเมื่อยิงหรือแทงคนตายแต่ความตายที่อธิบายไม่ได้นี้ ฝังอยู่ในหัวใจของเขา ทำให้เขาตระหนกยากที่จะหายใจ‘เพียงแค่บีบ แล้วคนก็ตาย?’มนุษย์กลัวความไม่รู้ ฉะนั้น การตายแปลกๆ นี้ แม้แต่พี่กางที่เป็นพวกนอกกฎหมาย ก็เสียความกล้าทั้งหมดไปเมื่อเห็นฉินเฉาเดินมาหาเขาช้าๆ แต่ละก้าวราวกับเหยียบลงบนใจเขา“อย่าเข้ามา!” พี่กางเริ่มบ้า เขาหยิบปืนออกมา จ่อเข้ากับขมับของเหลียวชาชา และคำรามไปที่ฉินเฉาฉินเฉาทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว หยุด และจ้องไปที่พี่กางที่บ้าอยู่ไกลๆ“ฮ่าฮ่าฮ่า รู้จักกลัวแล้วเหรอ!” เมื่อเห็นฉินเฉาหยุด ตาของพี่กางก็เบิกกว้าง และหัวเราะ ปืนในมือเขาสั่น “ไม่ใช่ว่าแกเก่งนักหรือไง เข้ามาสิ มาฆ่าฉันสิ! มาดูกัน ว่ามือแกจะเร็วกว่าปืนฉันมั้ย!”พี่กางเบิกตากว้าง ถ้าฉินเฉายกมือขึ้นเขาจะลั่นไกทันที“แกทำให้ฉันรำคาญ” ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก พร้อมกับมือที่อยู่ในกระเป๋า เขาพูดอย่าเย็นชาว่า “ถ้านิ้วเธอหายไปสักนิ้วล่ะก็พวกแกตาย”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ปล่อยจิตสังหารออกมา ราวกับลมในหน้าหนาว กวาดพัดไปทุกพื้นที่ มือของพี่กางที่ชุ่มไปด้วยเลือดของคนอื่นมานับไม่ถ้วนเริ่มสั่น เขาคิด ‘ช่างเป็นจิต
