ด้วยความช่วยเหลือจากอู๋ซิ่น ในที่สุดหยูลู่ก็เห็นแสงสว่าง พวกเธอทั้งคู่รีบไปที่ทางออกและออกจากปราสาทบ้านผีสิง“อ๊า! รู้สึกดีจริงๆ ที่เห็นแสงแดดอีกครั้ง” แม้ว่าหยูลู่จะเป็นคนที่อายุมากกว่าเด็กพวกนี้ แต่เธอก็ค่อนข้างกลัวผีและสิ่งพวกนั้น ความกล้าของอู๋ซิ่นกระตุ้นเธอ ทำให้เธอไม่กล้าแสดงความกลัวออกมาตอนนี้พวกเธอมาถึงข้างนอกแล้ว และเธอก็ถอนหายใจพร้อมปรับอารมณ์“โอ้ ดูเหมือนพวกเราจะออกมาเป็นคู่แรก!” อู๋ซิ่นมองไปรอบๆและจากนั้นก็พูดด้วยความพอใจ “เราชนะ พี่ลู่ลู่!”“จริงเหรอ?” หยูลู่เหมือนจะตื่นเต้น กำลังคิดว่าใครจะออกมาเป็นคู่สุดท้ายทั้งสองคนซื้อน˺า ขนม มาทาน และก็นั่งรอที่หน้าทางเขา จากนั้นก็มีคนตามออกมา หลิวหยานและพวกเขา พร้อมหน้าขาวซีด ต่างก็พากันออกมาจากบ้านผีสิงตามลำดับ“ฮ่าฮ่า ไม่เห็นจะน่ากลัวสักนิด….” ขาของหลี่เจ๋ออันเหมือนจะอ่อน แต่ยังพอทนได้ พร้อมใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแสดงเหมือนกับว่าไม่มีอะไร“หัวหน้าห้อง คู่ของเธอเหมือนจะเป็นคู่สุดท้าย!” บางคนตะโกนออกมา“เป็นไปได้ยังไง!” หลิวหยานกลอกตา พลางคิด ‘ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ขี้ขลาดหลี่เจ๋ออัน ฉันคงออกมาก่อนแล้ว’ เธอมองไปรอบๆ จากนั้นก็ยิ้ม“เฮ้ เฮ้ ดูเหมือนว่ายังมีอีกคู่ที่ยังไม่ออกมา!”“จริงด้วย!” ทันใดนั้นทุกคนก็สังเกตเห็น “คู่ของเหลียวชาชายังไม่ออกมาเลย!”“คู่สุดท้ายคือฉินเฉาและเหลียวชาชา!” ทันใดนั้นตาของอู๋ซิ่นก็เบิกกว้าง ทำให้หยูลู่ที่อยู่ข้างๆ รู้สึก
