องเธอทั้งกลุ่มดึงเซฟตี้บาร์ลงมา ตรึงมัน และปล่อยให้ร่างกายอยู่ในตำแหน่งที่สบายที่สุดแม้เหลียวชาชาจะเป็นพวกปากแข็ง แต่หลังจากที่นั่งลง เธอเริ่มเครียด และหน้าเริ่มซีด เมื่อเพนดูลัมเริ่มยกสูงขึ้นจากพื้น หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นและแรงขึ้น ราวกับถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ประสิทธิภาพสูงเธอหันหัวไปมอง และทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉินเฉาที่อยู่ข้างๆเธอยังคงฮัมเพลง จู่ๆ เธอก็โกรธขึ้นมา พลางคิดว่า ‘ฮึ่ม ทำเป็นกล้า ถ้านายกลัวล่ะก็ แสดงออกมาสิ!’ดังนั้น สาวน้อยนางนี้จึงยื่นเท้าของเธอออกมาและเตะเขา ฉินเฉายกคิ้ว เมื่อเห็นหน้าซีดๆ ของสาวน้อยกำลังจ้องมา และหัวเราะคิกคักจากนั้นก็กลอกตาของเธอ พยักหน้า และนั่งตัวตรง บอกตัวเองว่าเธอไม่กลัวฉินเฉายิ้มอีกครั้ง หันหัวกลับไปมองอู๋ซิ่นที่อยู่ทางซ้าย และอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้สาวน้อยนางนี้น่าสนุกกว่า หลับตาปี๋ มือของเธอก็จับบาร์แน่นขณะที่ร่างกำลังสั่นฉินเฉาอดแหย่เธอไม่ได้ ขณะที่เพนดูลัมยังคงยกตัวอย่างช้าๆ อยู่ทันใดนั้นเขาก็ร้องออกมาเสียงดัง“อ๊า!”เสียงแหบๆ นี้ น่าอนาถสุดจะพรรณนา“อ๊าาาา!” อู๋ซิ่นกลัวจนสติแตก เสียงร้องของเธอสามารถวัดกับนักร้องเสียงสูงระดับสากลได้เลย กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเสียงนี้น่ากลัวอย่างมาก มันทำให้คนรอบๆ สะดุ้ง ทุกคนใจหายเพนดูลัมยังไม่ทันได้เริ่มเหวี่ยงแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงร้องออกมาแล้วก่อนที่พวกเขาจะคิดเสร็จ เพนดูลัมก็เริ่มเคลื่อนไหว มันเริ่มพลิกไปมา จา
