ร่างของหยูลู่สั่นไปทั้งร่าง และไม่นานตาของเธอก็คลอ มีหมอกปิดขึ้นไปถึงขนตาของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยน˺าของเธอกำลังจ้องมาที่ฉินเฉา พูดไม่ออกฉินเฉาก็มองไปที่เธอเช่นกัน เขามีเจตนาดี แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าความจริงใจของเขาจะนำรางวัลดีๆ มาให้ เขามาถึงจุดที่ดี แฮ่ม แต่ดูเหมือนหยูลู่จะไม่คิดแบบนั้นกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วฝ่ามือใหญ่ๆ ที่ชั่วร้ายนี้ หยูลู่ในที่สุดก็ไม่อาจทนได้ และร้องออกมาราวกับกระซิบ “ปะ ปล่อยฉันได้แล้ว…”“อะ ขอโทษที!” ฉินเฉารีบปล่อยมือ “ผม ผมไม่ได้หมายความแบบนี้!”หยูลู่กัดริมฝีปากของเธอ ก้มหัวลง และเดินเข้าไปที่เตา และเริ่มทำซุปโดยไม่ส่งเสียงอะไรออกมาในบรรยากาศที่อึดอัดนี้ ฉินเฉาทะลึ่งเดินเข้าไป และจงใจดม“กลิ่นดี!”หน้าของหยูลู่แดง และเธอหันหัวของเธอหนีฉินเฉา “หละเหลวไหล ร่างกายของฉัน ไม่ได้หอมซะหน่อย!”“เอ๋…” ฉินเฉาทำท่าทางซื่อๆ กะพริบตา และพูดว่า “ผม ผมพูดถึงซุปนี่ กลิ่นดี…”เมื่อเข้าใจความหมายของฉินเฉา หยูลู่ยิ่งหน้าแดงหนัก เธอกลับไปเงียบอีกครั้ง และทำซุปของเธอต่อ ฉินเฉาลูบจมูกตัวเอง หัวเราะคิกคักเอาหน้าออกไป และพูดว่า“ลู่ลู่ ฉันทำซุปเป็นจริงๆ ให้ฉันทำเถอะ ถือซะว่าเป็นการขอโทษของฉัน”“หึ!” หยูลู่อดไม่ได้จนต้องร้องออกมา “นาย…หน้าไม่อายจริงๆหลังจากที่ทำอย่างนั้นกับฉันแล้ว นายคิดว่าอาหารของนายสามารถทดแทนมันได้จริงๆ เหรอ!”“ใช่ ใช่ ใช่ ลู่ลู่สั่งสอนได้ถูกแล้ว!” ฉินเฉาประจบเธอ แล
