เหลียวชาชา ตลอดอายุ 17 ปีของเธอ เธอไม่เคยเห็นใครที่จะเหมือนชายคนนี้มาก่อน ขณะที่เผชิญกับเหล่าร้ายกว่า 100 คน จากเริ่มต้นจนถึงตอนนี้ หน้าของเขายังไม่เปลี่ยน กลับกันเขากับปลอบโยนเธอเขาเหมือนกับเทพปีศาจที่ทรงอำนาจที่ทำให้ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้เธอ นอนจมลงไปในกองเลือดเหล่าตัวร้ายที่เหลือ ผู้ที่ขว้างห่ามีดเข้ามา ตอนนี้ตกอยู่ในความตระหนก พื้นที่รัศมี 10 เมตรจากตัวฉินเฉาว่างเปล่า ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ต่อหน้ารัศมี 10 เมตรนี้ กลุ่มคนที่ชั่วร้ายกลุ่มนี้ ที่ล้อมเขาไว้เป็นวงกลม กำลังจ้องมาที่เขาอย่างขลาดกลัวชายคนนี้ แม้ว่าบางครั้งจะทำให้เธอเกลียดจนต้องกัดฟัน บางคราก็คล้ายกับ…หมาป่า แต่เขากลับเป็นคนที่เชื่อใจได้ และเธอมักจะคิดเรื่องนั้นเสมอว่า แม้ว่าฟ้าจะถล่ม เธอก็คงไม่ต้องกลัวอีกต่อไปภายใต้อ้อมแขนของฉินเฉา เหลียวชาชาไม่แม้แต่จะรู้สึกถึงสายตาโลภมากของเหล่าศัตรูที่รายล้อมเธอ กลับกัน เธอกลับรู้สึกอบอุ่น เธอเกาะติดฉินเฉาแน่น เหมือนกับว่าต้องการจะหลอมตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของชายคนนี้ที่เหลียวชาชาไม่ชอบออกจากบ้าน เพราะว่าเธอกลัว ตั้งแต่บอดี้การ์ดคนก่อน อาหลี่ ตายจมกองเลือดต่อหน้า เธอก็กลัวจนถึงก้นบึ้งของหัวใจถ้าชายคนนี้อยู่ข้างเธอตลอดไปล่ะก็ แม้แต่นรก เธอก็กล้าที่จะไป“เจ้าเบื้อก…อย่าทิ้งฉันไปนะ…” เมื่อคิดกับเรื่องนี้ เหลียวชาชากราชับอ้อมกอดแน่น“รับประกันเลย แม้ว่าหน้าอกเธอจะเล็ก แต่ฉันไม่ทิ้งเธอให้อยู่
