โกรธของเหลียวตงไคก็ได้“พี่หลี่ เร็ว ดูนั่น เจ้านั่นมาแล้ว!” นักเรียนที่มีสายตาดี เห็นกลุ่มคน3 คนเดินมาจากที่ไกลๆ และรีบตะโกนออกมา“พี่หลี่ ไม่ใช่ว่าสาวสวยอกโตนั่นเป็นคนที่พี่ไล่ตามอยู่หรอกเหรอ อู๋ซิ่น? ทำไมเธอถึงไปรวมกลุ่มกับเจ้านั่น?!”“ไอ้เวร ระวังปากหน่อย! เธอไม่ใช่สาวสวยอกโตของแก!” นักเรียนท่าทางเกเรคนนั้น ทันใดนั้นก็โดนหลี่เจ๋ออันเหยียบเท้า“ใช่ ใช่ พี่หลี่ ผมผิดไปแล้ว” นักเรียนคนนั้นที่ปากพล่อย รีบขอโทษ“ฮึ่ม อู๋ซิ่น ไม่นานหรอก เธอจะเป็นของฉัน!” หลี่เจ๋ออันแสยะยิ้มและกำหมัด“คิดว่าไง โรงเรียนน่าเบื่อใช่มั้ยล่ะ?” เหลียวชาชาที่ถือกระเป๋าของตัวเอง และพูดกับฉินเฉาอย่างดูถูก“ไม่เลวนะ ฉันคิดว่ามันน่าสนใจ” ตาฉินเฉาดี เขาเห็นกลุ่มคนที่ป้องกันที่ทางเข้าแล้ว โดยเฉพาะหลี่เจ๋ออัน ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่มุมปากของเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้“ชาชา เธอต้องไม่โดดเรียนอีก การเข้าเรียนเป็นหน้าที่ของนักเรียน” อู๋ซิ่นแนะนำที่ด้านข้าง ตามจริงแล้ว เธอไม่แน่ใจตัวเอง ว่าเธออยากให้เหลียวชาชามาโรงเรียน หรืออยากจะเจอฉินเฉากันแน่“โรงเรียนน่าเบื่อ” เหลียวชาชาบุ้ยปาก “เธอจะเห็นแต่พวกโง่ๆและทำให้อารมณ์เสีย”“ใช่ พวกโง่ โดยเฉพาะพวกหัวแข็งต้องแก้ไข” ฉินเฉาชี้ไปที่กลุ่มของนักเรียนที่ป้องกันทางเข้า และพูดพร้อมรอยยิ้ม“เจ้าพวกนั้น พวกเขามาจริงๆ” เหลียวชาชากลอกตา“พวกเขามีหลายคน…” อู๋ซิ่นรู้สึกกลัว ดึงแขนฉินเฉา “ทำไมพวกเราไ
