ไม่คิดถึงฉัน ฉันจะตัดไข่นาย!” คำพูดที่ซุกซนของซูจีทันใดนั้นก็ดังอยู่ในหูของฉินเฉา ทำให้กลัวจนตัวสั่น ยิ่งเห็นหยูลู่ที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาก็ยิ่งกลัวมากขึ้น‘ถ้าซูจีรู้เรื่องนี้ บางทีฉินเฉาน้อยของฉันคงถูกตัดออกไปจริงๆ!’“มีอะไรเหรอ?” ในที่สุดหยูลู่ก็ยกหัวขึ้นมา และถามเขาพร้อมแก้มที่ขึ้นสี ลอนผมของเธอตกอยู่บนอกของฉินเฉา ทำให้เขารู้สึกยุ่งยากกับสิ่งที่ล่อลวงนี้อีกครั้งฉินเฉาแอบกัดลิ้นตัวเอง เพื่อทำให้หัวโล่ง และจากนั้น พร้อมกับความรู้สึกผิด เขาพูดกับหยูลู่“หยูลู่ ผมขอโทษ ผม….”“ฉันรู้…คุณไม่ต้องพูดอะไรอีก….” ทันใดนั้นหยูลู่ก็ยกนิ้วมือของเธอออกมา และแตะมันเข้ากับริมฝีปากของฉินเฉา “ฉันเข้าใจว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบของนาย….ฉันแค่มีชะตาที่โหดร้ายเท่านั้นเอง ฉันไม่น่ามาหานายดึกขนาดนั้นเลย”หยูลู่พูดขณะที่เธอก็ลุกขึ้นจากฉินเฉาอย่างช้าๆ เมื่อรู้สึกเจ็บ เธอขมวดคิ้วมุ่น หน้าของเธอเหมือนจะซีดๆ“คุณไม่เป็นไรนะ?” ฉินเฉาลุกตามมา เขารู้ว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกของหยูลู่ หลังจากที่ผ่านศึกหนักมาทั้งคืน มันคงจะแปลกถ้าเธอรู้สึกดีแต่หยูลู่แค่โบกมือ และพูดอย่างสุภาพว่า “ฉันไม่เป็นไร”จากนั้นเธอก็หยิบชุดนอนที่ถูกถอดอยู่บนพื้น และใส่มัน จุดสำคัญทุกจุดถูกปิดไว้ นี่ทำให้เธอยิ่งดูเย้ายวนใจยิ่งขึ้น“คุณฉิน…ฉินเฉา…โปรดลืมเรื่องนี้ และยกโทษให้ด้วย แต่อนาคตสำหรับฉัน จะไม่เกิดขึ้นอีก” คำนี้จากหยูลู่ทำให้ฉินเฉาตะลึง
