ที่เท้าของเขายังคงหักฉินเฉาย่นหน้าผาก คิดว่า ‘นังหนูเหลียวชาชา ชักจะทำเกินไปแล้วนะ ยิ่งไปกว่านั้นบอดี้การ์ดยังฝังความแค้นไว้ที่เขาอีก บ้าไปแล้ว! ตรูไม่ได้เป็นคนสั่งให้เอ็งกระโดดสักหน่อย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตรูโว้ย’“นายเห็นไหม? เป็นบอดี้การ์ดของฉัน ก็ต้องฟังคำสั่งฉัน!” เด็กสาวเท้าเอวแล้วพูดอย่างภูมิใจ หยูลู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างถอนหายใจซ˺าแล้วซ˺าเล่า ‘อารมณ์ของเด็กนี่เลวร้ายลงอีกแล้ว ฉันจะทำอะไรได้เมื่อเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้’ เธอคิด“ชาชา…ที่เธอทำมันผิดนะ เธอต้องขอโทษ เธอถึงจะหาเพื่อนได้”หยูลู่แนะนำเธอ“ฉันไม่ต้องการเพื่อน!” เหลียวชาชาเอาแต่ใจตัวเองจริง ๆ ไม่ว่าใครจะแนะนำก็ไม่ได้ผลกับเธอ“นาย! คลานลงที่พื้น แล้วเป็นเก้าอี้ให้ฉัน!” เหลียวชาชาชี้ไปที่ฉินเฉามองเขาด้วยสายตาเหนือกว่า บอดี้การ์ดของเธอไม่มีใครกล้ามีปากเสียงกับเหลียวชาชา เมื่อไม่มีใครกล้าหือมาก่อน ฉะนั้นคนที่เหลือก็จะไม่กล้าไปด้วย เหมือนที่เธอทำนั้นจะทำเพื่อเหตุนี้“ฝันไปเถอะ ไม่มีทางเด็ดขาด” ฉินเฉายืนอยู่กับที่ พร้อมกับเอามือกอดอกแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา“ทำไมนายไม่ฟังฉัน? นายเป็นบอดี้การ์ดของฉันนะ! นายก็เห็นบอดี้การ์ดของฉันต้องฟังคำสั่งฉัน”“ฉันไม่เหมือนพวกนั้น” ฉินเฉายิ้มบางแล้วเริ่มเข้มขึ้น “ฉันจะบอกให้ หน้าที่ของฉันให้ฟังนะ ฉันมีหน้าที่แค่ปกป้องเธอ ถ้าเธออยากมีชีวิตรอดล่ะก็ เธอต้องฟังคำสั่งของฉัน ๆ จะไม่ฟังคำสั่งโง่ ๆ ของเธอเงิ
