ออกมาจากห้อง กลุ่มของแม่บ้านที่มีท่าทางตื่นกลัวถูกขับไล่ออกมา“ฉันไม่อยากไปโรงเรียน! ฉันจะไม่ไปโรงเรียน!” เสียงของเด็กสาวตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง“คุณหนู นี่เป็นคำสั่งของคุณท่าน” พวกแม่บ้านรีบอธิบาย“ฉันไม่สน ฉันจะไม่ไปอย่างแน่นอน!” หลังจากนั้น พร้อมกับเสียงแตกหักดังออกมา แจกันหลายใบถูกขว้างใส่เท้าแม่บ้านฉินเฉาสามารถได้ยินเสียงของเหลียวชาชา เขาคิดว่า ‘สวรรค์ เธอเอาแต่ใจจริง ๆ แจกันหลายใบที่ดูท่าทางไม่ใช่ถูก ๆ ถูกขว้าง เหมือนกับกำลังขว้างจานธรรมดา’“ชาชา เกิดอะไรขึ้น?” หยูลู่รีบเข้าไปในห้อง เสียงของชาชาดังอยู่ในห้อง “พี่ลู่ลู่ ฉันแค่ไม่อยากไป ฉันไม่อยากไปโรงเรียน!”“ชาชา เธอไม่สามารถอยู่แต่ในบ้านแบบนี้ได้ตลอดหรอกนะ” หยูลู่พร้อมกับน˺าเสียงอ่อนโยน กล่อมเธอด้วยความอดทน “ที่โรงเรียนมีเพื่อนมากมาย เธอไม่อยากเล่นกับพวกเขาเหรอ?”“ฮึ มีแต่พวกโง่ ๆ ใครอยากจะเล่นกับพวกนั้นกัน”“ชาชา ฟังที่พี่สาวลู่ลู่พูด แล้วไปโรงเรียนเถอะนะ” เหลียวตงไค ผู้ที่ไม่ต้องการให้ลูกสาวตัวเองปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เข้ามา แล้วตักเตือนเธอ“หนูไม่ไป!” เหลียวชาชาคนนี้แม้แต่กับพ่อของเธอก็ยังไม่สุภาพเธอโกรธจนขว้างแจกันใส่เขา แจกันลอยผ่านหยูลู่ ทำให้เธอสะดุ้ง แล้วร้องออกมาด้วยน˺าเสียงตกใจทันใดนั้นก็มีมือยื่นออกมาแล้วจับเสียงหมับไปที่คอแจกันไว้ แจกันถูกจับไว้ในมือนี้“เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ควรจะโหดร้ายอย่างนี้นะ”ฉินเฉามองไปที่เหลียวชา
