ป้ายทะเบียนของนายได้!’ เธอคิดหลังจากคิดได้เหลียงเสี่ยวเฉินก็แสยะยิ้ม แล้วก็เอาวอออกมาแล้วพูดว่า“เสี่ยวซ่ง ช่วยฉันตรวจป้ายทะเบียนหมายเลข…”“นายนี่เป็นชายที่มีเสน่ห์จริง ๆ เลยนะ” หลังจากที่ขับออกมา จนไม่เห็นตำรวจจราจรอีก ซูเฟยผู้ที่นั่งอยู่เบาะหลัง พูดด้วยน˺าเสียงอิจฉา“นายกระทั่งรู้จักกับตำรวจสาวสวย”“บอสซู” ฉินเฉาลูบจมูกตัวเอง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมรู้จักเธอที่ไหน? ผมพบเธอแค่ครั้งเดียว”“แค่ครั้งเดียวก็ทำให้เธอเป็นแฟนคลับนายแล้ว” ซูเฟยยกยิ้ม “ถ้านายพบเธออีกครั้ง เธอไม่หมอบแทบเท้านายเลยเหรอ?”“อะแฮ่ม ๆ ทำไมผมถึงต้อง ต้องการกระโปรงด้วยล่ะ ในเมื่อผมยังมียีนส์อยู่? ยังไงก็เถอะ ผมไม่ได้มีอะไรกับเธอ ไม่แม้กระทั่งเป็นเพื่อน”“ฮึ่มมมม ผู้ชายกะล่อนไม่น่าไว้ใจ” ความอิจฉาของซูเฟยยิ่งมากขึ้น พลางคิดเกี่ยวกับสายตาเป็นประกายของตำรวจสาวนางนั้น เมื่อเธอเห็นฉินเฉามันก็ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจ “นายบอกว่าไม่มีอะไรระหว่างนายกับเธอ แต่พอนายเห็นเธอ นายกลับชวนเธอไปกินข้าว ฉันได้ยินกับหู นายอย่ามาโกหกฉัน”“เฮ้ ๆ ๆ บอสซู นั่นแค่ข้ออ้างของผมเท่านั้น โอเค๊? ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนั้น ผมจะเลี่ยงสถานการณ์ตรวจใบขับขี่มาได้ยังไง? ถ้าตำรวจจราจรพวกนั้นยึดรถของคุณ ต่อให้คุณขายผมออกไป ผมก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่ารถนี้ได้หรอกนะ!”“บางที นายอาจมีค่าเท่ากับยางรถยนต์ล่ะมั้ง” ตอนนี้ ซูเฟยได้กลายเป็นกุหลาบที่มีหนามแหลมคมอีกครั้ง พยายามตัดแล้
